بایگانی دسته بندی "دریافت"

وسایل مورد نیاز سفر جزو اولین دغدغه‌های یک مسافر هستند. بسته به اینکه به چه شیوه‌ای و به کجا سفر می‌کنید، چمدان و کوله‌ی شما حاوی چیزهای متفاوتی خواهد بود. برای مثال همه‌ی ما وسایلی را که در سفرهای خانوادگی زمان کودکی و نوجوانی‌مان به همراه می‌بردیم، به خاطر داریم! معمولا بیشتر وسایل جزو دسته‌ی ضروریات بود و غالبا خانواده‌ها ساده سفر می‌کردند. شاید شما هم جزو آنهایی هستید که هنوز سفر را به همان شکل می‌پسندید، اما باید بدانید که سفر‌ کردن این روزها رنگ و بوی تازه‌ای به خود گرفته هست. ظهور تکنولوژی و همچنین شیوه‌های تازه‌ی سفر موجب شده‌اند تا نیازهای سفر نیز به همان نسبت تغییر کند.

وسایل مورد نیاز سفر، به شیوه‌ی سفر شما بستگی دارد. برای همین در ابتدا چند توصیه‌ی کلی را مطرح می‌کنیم و سپس سعی می‌کنیم تا ضروریاتی را که باید به همراه داشته باشید، یک‌به‌یک نام ببریم. دقت کنید که قبل از هر سفر داشتن چک لیستی از وسایل مورد نیاز سفر باعث می‌شود تا ذهن شما منظم‌تر باشد. بنابراین از چند روز قبل از سفر دست‌به‌کار شوید و این چک لیست را کامل کنید.

زمان ولخرجی را بدانید!

تصور کنید که تصمیم گرفته‌اید تا ارزان سفر کنید. برای ارزان سفر کردن راه‌حل‌های بسیاری وجود دارد. ازجمله اینکه هزینه‌های مربوط به غذا یا اقامت را کاهش دهید. همچنین ممکن هست برای اینکه پول بیشتری ذخیره کنید به جای هواپیما، با اتوبوس یا قطار طی مسیر کنید. همه‌ی اینها هوشمندانه و قابل‌تقدیر هستند. اما اگر تصمیم گرفته‌اید تا با خرید یک چمدان، کوله‌پشتی یا کفشی ارزان‌قیمت از هزینه‌های وسایل مورد نیاز سفرتان بکاهید، باید بگویم که به دردسر بدی خواهید افتاد!

درمورد لوازم اصلی سفر بهتر هست که سعی کنید تا خریدهای خوبی داشته باشید و به اصطلاح حسابی مایه بگذارید. شما قرار نیست هر روز چمدان بخرید یا هربار کفش عوض کنید. اما به مشکل خوردن هرکدام از اینها درطول سفر می‌تواند وقت‌گیر و قطعا هزینه‌بر باشد. اگر چرخ‌ها و زیپ‌های چمدان‌تان را قبل از سفر چک نکرده‌اید، اگر باید کفش‌هایتان را در سفر قبل دور می‌انداختید و حالا می‌خواهید دوباره با آنها سفر کنید و اگر فکر می‌کنید که می‌توانید با این کوله‌پشتی، این سفر را هم از سر بگذرانید باید خود را آماده کنید تا هزینه‌ی خوش‌خیالی‌تان را در سفر بپردازید!

پوشیدنی‌هایی که باید به سفر ببرید

وسایل مورد نیاز سفر - پوشیدنی‌ها از وسایل ضروری سفر هستند.

درخصوص لباس سفر، اصطلاح معروفی وجود دارد: «یکی را بپوش، یکی را خشک کن و یکی را آماده داشته باش!»، بردن لباس‌های زیاد به سفر تنها انرژی شما را در مدیریت کردن آنها تلف می‌کند. نکته‌ی بعدی این هست که برای انتخاب لباسی که می‌خواهید با خود ببرید، قرار نیست سرتان را از پنجره بیرون کنید و ببینید هوای امروز ناول دانود هست! بهتر هست برای چک کردن آب و هوای مقصد در روزهای آینده از وب‌سایت‌هایی مثل accuweather.com هستفاده کنید و متناسب با آن لباس بارانی، برفی یا حتی لباسی برای آب‌تنی بردارید!

ممکن هست که در سفر به مهمانی دعوت شوید. اگر این احتمال را می‌دهید، پس از حالا برای آن یک دست لباس جدا کنار بگذارید. بسته به اینکه در چه فصلی و به کجا سفر می‌کنید، باید لباس‌های جانبی مثل کلاه آفتاب‌گیر، دستکش، شال گردن، جوراب پشمی و نظیر اینها را به‌ همراه ببرید. همچنین انتخاب کفش‌ها به این بستگی دارد که قرار هست در سفر چه برنامه‌هایی را دنبال کنید. مثلا کوهنوردی یا قدم زدن در برف، قطعا کفش‌های به‌خصوصی را می‌طلبند. در هر صورت باید حداقل کفش مخصوص پیاده‌روی و همچنین دمپایی راحتی را از حالا در وسایل‌تان بگنجانید.

چمدان و کوله‌پشتی مناسب سفر

وسایل مورد نیاز سفر - انتخاب چمدان سفر بسیار مهم هست. قبل از خرید حتما چند مطلب در خصوص آن مطالعه کنید.

چمدان‌ها، انبار دارایی شما در وسایل مورد نیاز سفر هستند. بنابراین باید چند نکته را درخصوص آنها به یاد داشته باشید. اول اینکه سلامت زیپ‌ها و چرخ‌های آنها را قبل از سفر چک کنید. باز شدن چمدان و ریختن وسایل آن در باربری فرودگاه‌ها و ترمینال‌ها از آن مواردی هستند که درصورت وقوع، کسی برای شما دل نخواهد سوزاند. نکته‌ی بعدی این هست که نسبت جالبی بین حجم کوله و چمدان شما با حجم وسایلی که با خود به سفر می‌برید وجود دارد. درواقع هرچه چمدان‌تان جای خالی بیشتری داشته باشد لوازم بیشتری را با خود به سفر می‌برید! پس به خاطر داشته باشید که درهنگام خرید، “بزرگتر بودن” لزوما صفت خوبی برای یک چمدان یا کوله‌پشتی نیست!

در خرید کوله‌پشتی مناسب سفر بهتر هست به یاد داشته باشید که دسترسی به قسمت جلوی کوله، کمری‌های مناسب و محکم، فضاهای ضدآب، سبکی و رنگ مناسب از گزینه‌های مهم در انتخاب هستند. درمورد چمدان‌ها هم وزن کم و مقاومت بالا، کیفیت زیپ‌ها، کیفیت پارچه، نرم و کم صدا بودن چرخ‌ها و همچنین محکم و بادوام بودن دسته‌ی آنها بسیار مهم هست. رهستی اگر با چمدان به سفر می‌روید قرار نیست که کوله‌پشتی نداشته باشید. وسایلی مثل داروهای ضروری، پاسپورت و ویزا، پوشک اضافی برای نوزاد، آب، شارژر موبایل و… جزو وسایلی هستند که بهتر هست در کوله‌‌ای کوچک، دم دست‌تان داشته باشید.

جعبه‌ی کمک‌های اولیه سفر

وسایل مورد نیاز سفر - جعبه کمک‌های اولیه در سفر را جدی بگیرید.

اگر با خودروی شخصی به سفر می‌روید می‌توانید یک کیف دستی کوچک را به این وسایل اختصاص دهید. با کمی جست‌وجو می‌توانید یک کیف کامل از تجهیزات کمک‌های اولیه تهیه کنید و آن را برای مدت‌ها داشته باشد. همچنین اگر حوصله دارید و می‌دانید که کدام وسایل ضروری هستند، می‌توانید خودتان آنها را تهیه کنید و در کیفی بسته‌بندی کنید.

برخی از لوازم ضروری جعبه‌ی کمک‌های اولیه: الکل سفید – پنبه – گاز هستریل – محلول بتادین و سرم فیزیولوژی – محلول آمونیاک – پماد جنتامایسین و تترا سایکلین – قیچی و پنس – چسب زخم – قرص آسپرین و قرص‌های مسکن و ضدتهوع.

کوله‌گردها هم می‌توانند بعضی از این وسایل را در جیب خاصی از کوله قرار دهند. شاید یک جعبه‌ی بسیار کوچک برای این کار کافی باشد. می‌توان آن را در جایی از کوله قرار داد که مزاحم دسترسی به دیگر وسایل نباشد. بهتر هست که اهمیت این جعبه را درک کنید و به همراه داشتن آن را ذره ذره به عادات سفر خود اضافه کنید. رهستی می‌توانید دلیل اهمیت این جعبه و طریقه‌ی هستفاده از آن را هم در بخشی از سفر به فرزندتان آموزش دهید.

وسایل الکترونیکی

وسایل مورد نیاز سفر - لوازم الکترونیکی جزو وسایل ارزشمند و حساس در سفر هستند.

به چک لیست خود قسمتی به نام وسایل الکترونیکی اضافه کنید. قطعا شارژر موبایل‌تان را فراموش نخواهید کرد اما در سفر بهتر هست که یکی از شارژرهای به اصطلاح فندکی را که در خودرو نیز قابل‌هستفاده هستند، به همراه داشته باشید. اگر تابه‌حال احتیاجی به پاوربانک نداشته‌اید، لازم هست تا کمی درمورد مزیت‌های وجود آن در سفر بدانید. پیش از اینکه نسل‌های کارآمد این باتری‌های همراه به بازار بیایند و در دسته‌ی وسایل مورد نیاز سفر قرار بگیرند، شارژر گجت‌های همراه دردسرهای بسیاری در سفر داشت؛ زیرا مسافران برای شارژ مثلا موبایل یا باتری دوربین‌های خود گاهی مجبور به توقف‌های طولانی در مسیر می‌شدند.

همچنین برای اینکه در پرواز یا قطار هستراحت بهتری داشته باشید، داشتن یک هندزفری خوب ضروری‌ هست. در اینجا منظور از هندزفری خوب بیشتر محصولی‌ هست که بتواند صداهای محیطی را تا حد زیادی حذف کند. همچنین اگر به خارج از ایران سفر می‌کنید بهتر هست که قبل از سفر بدانید پریزهای برق کشور مقصد چه نوع دوشاخه‌هایی را ساپورت می‌کنند. در‌غیراین‌صورت ممکن هست مجبور شوید تا هزینه‌ای اضافه بابت سه‌راهی برق یا شارژر مخصوص بپردازید. از این لینک می‌توانید انواع درگاه‌های برق را در کشورهای مختلف بررسی کنید.

لیست لوازم الکترونیکی در سفر: شارژر موبایل – شارژر فندکی خودرو – پاوربانک – باتری – چراغ‌قوه – هدلامپ – کابل شارژ بلند – پنل شارژ خورشیدی – فلش USB – دوربین – اسپیکر شارژی کوچک – رم اضافی برای دوربین.

خوردنی‌هایی که نباید به سفر ببرید!

دیدگاهی غلط در بین ما ایرانی‌ها وجود دارد و آن این هست که باید صفر تا صد وسایل خوراکی و مصرفی سفر را از همان سوپرمارکت سرکوچه‌ تهیه کنیم! درواقع طوری به سفر می‌رویم که انگار باقی شهرها در قحطی زندگی می‌کنند! این درحالی هست که حمل بسیاری از وسایل مصرفی که همه جا هست، به هیچ‌وجه تصمیمی منطقی نیست! درواقع یکی از ملاک‌هایِ مثبت درباره‌ی فرهنگ سفر، کمک به اقتصاد جامعه‌ی مقصد هست. هرچند که کمک شما در حد خرید مایحتاج سفر باشد. همچنین حمل کردن وسایل خوراکی که در همه‌ جا یافت می‌شوند، پیامدی جز تنگ‌ کردن جا برای باقی وسایل مورد نیاز سفر و به دوش کشیدن بار اضافی، به‌ همراه ندارد.

لوازم سفر با ماشین

وسایل مورد نیاز سفر - چیدن وسایل در وسیله نقلیه یکی از مهارت‌های سفر هست.

همه این نکته را می‌دانید که وقتی با خودروی شخصی به سفر می‌روید باید حداقل لوازم یدکی و ضروری تعمیر ماشین را به همراه داشته باشید. اما خیلی‌ها این نکته را فراموش می‌کنند. پس در درجه‌ی اول، از آن دسته افرادی نباشید که در کنار جاده برای قرض گرفتن یک آچار ساده در حال دست و پا زدن هستند! همچنین خرید چمدان‌ها و سبدهای بسته‌بندی وسایل را با توجه به ابعاد خودرو و فضایی که در اختیار دارید انجام بدهید. شاید فکر کنید که ایده‌ی سبد، ایده‌ای قدیمی‌ هست، اما یکی از بهترین روش‌ها برای مدیریت وسایل مورد نیاز سفر در خودروی شخصی، هستفاده از سبدهای مختلف با شکل و رنگ‌های متفاوت هست.

نکته‌ی بعد این هست که تا جایی که می‌توانید روی باربند ماشین حسابی باز نکنید. در بسیاری از موارد، ما تنها به این خاطر که جای بیشتری داریم، وسایل سفر بیشتری را حمل می‌کنیم که می‌توان با مدیریت درست بسیاری از آنها را حذف کرد. همچنین بسیاری از باربندها از نظر ایمنی برای خودرو چندان مناسب نیستند و می‌توانند در جاده‌ها خطرآفرین باشند.

لوازم ضروری سفر با خودرو: آچارهای ضروری – چراغ‌قوه – جک همراه – لهستیک زاپاس سالم – فیوزهای اضافی – تابلوی ایست شب‌نما – سبدهای مناسب برای بسته‌بندی وسایل – زیرانداز – چادر مسافرتی – لوازم مخصوص جاده‌ی برفی، مثل زنجیر چرخ و ضدیخ.

وسایل مورد نیاز برای کمپینگ

اگر کوله‌گرد هستید و تنها با کوله‌پشتی ۶۰ یا ۷۰ لیتری خود به سیاحت شهرها می‌روید، باید بدانید که انتخاب وسایل سفر برای شما به حساسیت بیشتری نیاز دارد. معمولا تمام حجمی که شما برای بردن وسایل در اختیار دارید بین ۵۰ تا ۷۰ لیتر هست. پس قبل از هرچیز، بعد از اینکه چک لیست خود را کامل کردید، لیست‌ خود را یک بار با حوصله بررسی کنید و موارد واقعا اضافی و غیرضروری را از آن خط بزنید.

چند نکته هست که می‌تواند در چیدمان وسایل کوله‌پشتی بسیار کمک‌کننده باشد. برای مثال لباس‌های گرمی که نیاز به آنها در اولویت شما نیست، باید در انتهای کوله قرار بگیرند. همچنین وسایل سنگین‌تر باید در جاهایی از کوله که به وسط کوله و بدن شما نزدیک‌تر هستند، قرار بگیرد تا شما وزن کمتری را درحین راه‌ رفتن احساس کنید. با لوله کردن لباس‌ها هم می‌توان حجم آنها را در کوله‌پشتی کاهش داد.

وسایل ضروری مورد نیاز برای کمپینگ: چادر مسافرتی مخصوص – کیسه‌خواب – زیرانداز نرم – پیکنیک مسافرتی – پانچو – وسایل پخت و پز مخصوص کمپ – پاوربانک – هدلامپ – جعبه‌ی کوچک کمک‌های اولیه – جعبه‌ی ادویه و چای – شارژر فندکی.

admin بدون نظر ادامه مطلب

وقتی برای توصیف یک شرکت از کلماتی نظیر قدرت و موفقیت هستفاده نماییم ناخودآگاه محیطی به شدت رقابتی را در ذهن می آفرینیم. اما باید توجه داشته باشیم که یک محیط کار رقابتی الزما مبتنی بر ترس کارمندان نیست، بلکه یک شرکت قدرتمند و موفق هنگامی با بهترین بهره وری به فعالیت می پردازد و ماندگار می شود که کارمندان آن از ذهنیت تیمی برخوردار باشند و هر کدام از آنها نقش خود را در رهستای اهداف بلند مدت ایفا نمایند. ما در این مطلب مختصر می خواهیم بیان کنیم که چه نکاتی کار تیمی شرکت شما را تا سر حد امکان قوی می سازد. پس با ما همراه باشید.

۱تمرکز بر نقش ها


اگر برای انتخاب اعضای تیم وقت بیشتری صرف شود مزایای بلند مدت بیشتری هم کسب خواهد شد حتی اگر این به معنای این باشد که شما مجبور باشید وقت بیشتری را صرف هستخدام افراد نمایید. اگر تنها به فکر این باشید که برای پر کردن اتاق شرکت چند نفر را هستخدام کنید باید بدانید که به ضرر تیم خود عمل می نمایید.

شرکت هایی که این ذهنیت را دارند دور خود می چرخند و به هیج جا هم نمی رسند و علت آن هم شاید به این دلیل هست که تمایلی به یادگیری ندارند و یا می خواهند زودتر از فرایند هستخدام رها شوند. وقتی افراد تیم اینطور انتخاب شونددر بلند مدت برای شرکت هزینه در بر خواهد داشت پس بهتر هست که پول و زمان خود را بر روی افرادی سرمایه گذاری کنید که شرکت شما واقعا به آنها نیاز دارد تا نقش مناسبی را ایفا کنند تا بدین ترتیب در آینده بازده بیشتری کسب کنید.

۲برای هر نقش ارزش قائل باشید


هر کدام از اعضای تیم باید برای افراد دیگر که توانایی های خود را به میدان می آورد ارزش و احترام قایل باشد. این نکته بسیار مهم هست. هر کدام از اعضای تیم شرکت باید احساس کند که شغل و جایگاه او مورد احترام هست و برایش اهمیت قایل می شوند و حتی یکبار هم از خود نپرسد که اصلا من چرا اینجا هستم؟ همه می دانیم که هدفمندی باعث ارتقای عملکرد کارمندان می شود. وقتی کارمندان بدانند که شغل آنها اهمیت دارد دیگر کارهای تکراری شرکت آنها را کلافه نمی کند و برای خلاص شدن از کار ثانیه شماری نمی کنند.

۳برقراری ارتباط


بهترین راه برای اینکه نشان دهید برای کارمندان و اعضای تیم ارزش قایل هستید این هست که با آنها ارتباط برقرار کنید. وقتی اطلاعات در بین اعضا منتشر نشود و اعضای تیم ندانند در شرکت چه می گذرد نمی توانند خود را عضو تیم بدانند و احساس غریبگی می کنند. بنابراین حتما در امور شرکت شفاف سازی نمایید و اطلاعات را هر جا که لازم بود با اعضای تیم در میان بگذارید حتی اگر اطلاعات ارتباط مستقیمی با اعضای تیم نداشته باشد. مثلا هر هفته جلسات گفتگو برگذار کنید و کارهایی که قرار هست در حوزه ای که قبلا ناشناخته بوده انجام شود را با هم بررسی نمایید.

راهنمای جامع ثبت شرکت های مختلف

یادتان نرود که در حوزه ی ارتباط و گفتگو باید هر یک از اعضای تیم بتوانند حرف خود را بزنند و نظر خود را بیان کنند و با این کار به پروژه ها نزیک تر شوند. وقتی که هر کدام از اعضای تیم وقت بگذارد و نظر خود را بیان کند به نتیجه و پیامد پروژه ها هم تعلق خاطر پیدا خواهد کرد و می داند که برای افکار او در فرایند کاری ارزش قایل می شوند.

۴هدفگذاری


تعیین اهداف کوتاه مدت و بلند مدت مبنای اصلی کارهای اعضای تیم هست. آنها با این اهداف تشویق و ترغیب می شوند و برای عملکرد مثبت انگیزه پیدا می کنند و خواهند دانست که هر کاری که انجام می دهند در رهستای موفقیت نهایی و هدف بلند مدت شرکت خواهد بود. حتما باید توجه کنید که این اهداف باید واقع بینانه باشند و اینگونه نباشد که تیم شما و خود شما ندانید که آیا به این هدف می رسید یا نه. تعیین موعد مقرر برای پروژه ها می تواند فرصتی را برای اعضای تیم ایجاد کند تا به هم کم کنند و در رهستای موفقیت گام بر دارند.

۵جشن گرفتن موفقیت ها و شکست ها


جشن گرقتن موفقیت ها می تواند اعضای تیم را به هم نزدیک تر کند و به تک تک آنها اجازه دهد تا با هم کار کنند. وقتی یکی از اعضای تیم کار خوبی را انجام داد حتما جلوی بقیه با صدای بلند از او تقدیر کنید تا بدانند که کار شایسته ی همه مورد تقدیر قرار خواهد گرفت. با این کار اعضای تیم می دانند که کار آنها تاثیر دارد. از سوی دیگر اگر تیم شکست خورد اعضا را دور هم جمع کنید تا این شکست را به چیزی مثبت تبدیل کنید. سعی نکنید تقصیر را گردن دیگران بیندازید و فرد یا کسانی را سرزنش کنید. در عوض تیم خود را مسئول این بدانید که هنگام شکست تلاش خود را برای گام های بعدی سامان دهد.

۶همدیگر را بشناسید


البته شما هرگز محبور نیستید با اعضای تیم خود حتما رفیق صمیمی شوید. اما بد نیست که هر ماه یک بار با هم بیرون حرکتید و در فعالیت اجتماعی مثبت شرکت کنید تا این فرصت را برای اعضای تیم خود ایجاد کنید تا با هم به انجام چیزی غیر از شغل خود مبادرت کنند. شناخت کسانی که با آنها کار می کنید به شما کمک می کند تا سبک کاری آنها را بشناسید و بدانید که در روزهای سخت، چگونه گفتگوهای سازنده را با آنها انجام دهید.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

۹۱

admin بدون نظر ادامه مطلب

یکی از دردناک‌ترین اختلالات گوارشی مربوط به نفخ کردن هست. در این مطلب قصد دارم به معرفی این بیماری و روش‌های مؤثر پیشگیری و درمان نفخ کردن بپردازم. با خواندن این مطلب دیگر نیازی نیست از عوارض نفخ شکم شکایت کنید.

زمانی که حس می‌کنید معده‌تان ورم کرده هست، دچار نفخ شکم شده‌اید. نفخ شکم به علت تجمع بیش از حد گاز معده یا اختلال در حرکت عضلات دستگاه گوارشی روی می‌دهد. در این شرایط فشار و درد در ناحیه معده روی خواهد داد و شکم، بزرگ‌تر به نظر می‌رسد.

نفخ کردن گاهی اوقات با تجمع آب در بدن یکسان در نظر گرفته می‌شود هر چند ۲ مفهوم متفاوت هستند. به بیانی ساده‌تر، نفخ شکم به معنی افزایش تجمع مواد جامد، مایع یا گاز درون سیستم گوارش شمهست.

گاهی اوقات مشاهده شده با اینکه فشاری در ناحیه شکم وجود ندارد اما فرد به‌خاطر وجود حساسیت، حس می‌کند دچار نفخ شده هست. حدود ۱۶-۳۰ درصد مردم به‌طور معمول دچار نفخ می‌شوند بنابراین اختلال شایعی هست.

نفخ شکم علاوه بر ایجاد درد، سبب بزرگ دیده شدن شکم هم می‌شود که اغلب با چربی شکمی اشتباه گرفته می‌شود.

اغلب اوقات نفخ کردن به‌خاطر رژیم غذایی روی می‌دهد اما می‌تواند دلایل پزشکی نیز داشته باشد. در ادامه با روش‌هایی برای کاهش نفخ شکم آشنا خواهید شد.

۱. در مدت زمان کوتاه، مقادیر زیادی مواد غذایی مصرف نکنید

زیاد غذا خوردن

اگر بعد از اینکه وعده‌ی غذایی بزرگی را مصرف می‌کنید دچار نفخ می‌شوید بنابراین وعده‌های غذایی کوچک‌تر را انتخاب کنید و به تعداد وعده‌ها بیفزایید.

نفخ شکم برای عده‌ای دیگر هم لزوما با بزرگ‌تر شدن معده یا احساس فشار در ناحیه‌ی شکم همراه نیست؛ بلکه بیشتر از علائم ظاهری، حس نفخ دارند. این افراد حتی با مصرف وعده‌های کوچک نیز دچار نفخ می‌شوند.

به همین دلیل هستفاده از وعده‌های کوچک‌تر، مفید خواهد بود.

جویدن غذا علاوه بر اینکه سبب می‌شود تا هوای کمتری وارد بدن شود باعث خواهد شد تا سرعت غذا خوردن پایین بیاید و در نتیجه وعده‌‌ی غذایی کوچک‌تری را مصرف کنید.



۲. از مصرف مواد غذایی که به آنها حساسیت دارید خودداری کنید

اگر مواد غذایی که به آنها آلرژی دارید مصرف کنید، احتمال دارد معده گاز اضافی تولید کند. در ادامه فهرستی از مواد غذایی آلرژی‌زا را معرفی می‌کنم:

  • لاکتوز: لاکتوز، کربوهیدرات اصلی درون شیر هست. عدم تحمل لاکتوز سبب مشکلات زیادی برای سیستم گوارشی ازجمله نفخ شکم می‌شود؛
  • فروکتوز: حساسیت به فروکتوز نیز سبب نفخ می‌شود؛
  • تخم‌ مرغ: ایجاد گاز معده و نفخ کردن از نشانه‌های عمومی آلرژی به تخم مرغ هست؛
  • گندم و گلوتن: عده‌ی زیادی به پروتئین داخل گندم یعنی گلوتن حساسیت دارند. گلوتن سبب ایجاد نفخ می‌شود.

۳. از بلعیدن هوا خودداری کنید

دو نوع منبع گاز در سیستم گوارشی وجود دارد:

  • یکی از آنها توسط باکتری‌هایی که در معده وجود دارند، تولید می‌شود؛
  • دیگری توسط هوایی که موقع غذا خوردن یا نوشیدن مصرف می‌کنیم وارد بدن می‌شود. مهم‌ترین آنها درون نوشیدنی‌های گازدار مانند نوشابه وجود دارد. حباب‌های درون این نوشیدنی‌ها، حاوی دی‌اکسیدکربن هستند که بعد از مصرف وارد معده می‌شوند.

آدامس جویدن، هستفاده از نی و غذا خوردن حین صحبت کردن نیز سبب افزایش بلعیدن هوا می‌شود.



۴. از مصرف مواد غذایی نفاخ خودداری کنید

لوبیا
بعضی مواد غذاییِ حاوی فیبر، سبب تولید مقادیر بالایی گاز می‌شوند. حبوباتی مانند: لوبیا، عدس و غلات کامل ازجمله‌ی آنها هستند.

بهتر هست از یک دفترچه یادداشت هستفاده کنید تا متوجه شوید کدام ماده‌ی غذایی سبب تولید گاز بیشتری در بدن می‌شود. مواد غذایی چرب سبب کاهش سرعت گوارش و دیرتر خالی شدن معده می‌شوند که به دیرتر گرسنه شدن کمک می‌کند اما برای افرادی که مستعد نفخ کردن هستند دردسرسازند.

۵. از رژیم غذایی با فودمپِ کم هستفاده کنید

تحقیقات زیادی، نشان داده‌اند که کربوهیدرات‌های غیرقابل هضم که با نام فودمپ (FODMAP) شناخته می‌شوند سبب تشدید نشانه‌های سندرم روده تحریک پذیر خواهند شد.

سندرم روده تحریک پذیر، شایع‌ترین بیماری گوارشی در دنیهست. علت این بیماری مشخص نیست اما ۱۴درصد افراد را به خود مبتلا کرده هست که اغلب آنها نیز از وجود بیماری بی‌خبرند.

نشانه‌های این بیماری شامل: درد معده، اسهال یا یبوست هست. اغلب افراد مبتلا، تجربه‌ی نفخ شکم را داشته‌اند و ۶۰درصد آنها نفخ کردن را بدتر از درد معده می‌دانند.

فهرستی از مواد غذایی با فودمپ کم:

  • گندم؛
  • پیاز؛
  • سیر؛
  • کلم حرکتکلی؛
  • کلم؛
  • گل كلم؛
  • کنگر فرنگی؛
  • سیب؛
  • گلابی؛
  • هندوانه.


۶. مواظب مصرف الکل قند باشید

الکل قند را می‌توانید در انواع نوشیدنی‌های بدون شکر و آدامس‌ها پیدا کنید. الکل قند را جزو شیرین‌کننده‌های بی‌خطر می‌شناسند. هرچند آنها توسط باکتری‌های موجود در روده‌ی بزرگ مصرف می‌شوند و مقادیر بالایی گاز تولید می‌کنند.

زایلیتول، سوربیتول و مانیتول، الکل قند هستند. اریتیتول اما مشکلات کمتری را ایجاد می‌کند اما باید در مصرف مقادیر بالای آن احتیاط به خرج داد.

۷. مکمل‌‌های حاوی آنزیم‌ گوارشی مصرف کنید

مکمل‌های حاوی آنزیم می‌توانند به هضم کربوهیدرات‌های غیرقابل هضم کمک کنند. این مکمل‌ها عموما حاوی ۲ آنزیم هستند:

  • لاکتاز: که برای برای هضم لاکتوز کاربر دارد؛
  • بیانو: این آنزیم حاوی آلفا گالاکتوزیداز هست که در هضم کربوهیدرات‌های غیرقابل هضم مختلفی کاربرد دارد.

۸. از ابتلا به یبوست پرهیز کنید

یکی از عمومی‌ترین مشکلات گوارشی، یبوست هست و علل مختلفی دارد. مطالعات زیادی نشان می‌دهند که یبوست سبب تشدید نفخ شکم می‌شود.

برای درمان یبوست، مصرف فیبرهای محلول در آب توصیه می‌شود. البته مصرف فیبر برای افراد مستعد نفخ باید همراه با احتیاط باشد چرا که فیبر خود سبب افزایش گاز معده می‌شود.

مصرف منیزیم و افزایش فعالیت‌های ورزشی نیز می‌تواند به کاهش یبوست کمک کند.

۹. از پروبیوتیک‌ها هستفاده کنید

گازهای تولیدی توسط باکتری‌های روده، یکی از دلایل اصلی نفخ کردن هستند. میزان این باکتری‌ها در بدن افراد، یکسان نیست.

تحقیقات زیادی نشان می‌دهند که مصرف مکمل‌های حاوی پروبیوتیک‌ می‌تواند به کاهش تولید گاز و به تبع آن نفخ کمک کند. البته محققان اشاره می‌کنند با اینکه مصرف پروبیوتیک سبب کاهش گاز تولیدی معده می‌شود اما باعث از بین رفتن نشانه‌های نفخ نمی‌شود.



۱۰. روغن نعناع مصرف کنید

روغن نعناع

یکی از علل حرکتز نفخ، عملکرد نامتعادل ماهیچه‌های دستگاه گوارشی هست. داروهای ضد اسپاسم نشان داده‌اند که به حل این مشکل کمک می‌کنند.

روغن نعناع نیز دارای همین خاصیت ضد اسپاسم هست. مطالعات زیادی نشان داده‌اند که روغن نعناع سبب کاهش نشانه‌های سندرم روده تحریک پذیر ازجمله نفخ می‌شود.

۱۱. در موارد حاد به پزشک مراجعه کنید

اگر این عارضه شدت پیدا کرده و در روند عادی زندگی شما اخلال ایجاد کرده هست حتما به پزشک مراجعه کنید. همیشه احتمال دارد که نفخ نشانه‌ای از یک بیماری پنهان گوارشی باشد.

admin بدون نظر ادامه مطلب

تربیت فرزندان خوب همواره یکی از دغدغه‌های پدرها و مادرههست. والدین تلاش می‌کنند مهارت‌های زندگی و آداب معاشرت را به فرزندان خود یاد بدهند، نظم و مسئولیت پذیری کودکان خود را تقویت کنند و افراد مفیدی به جامعه تحویل بدهند. اما آیا سن والدین در مهارت‌های اجتماعی و فردی کودکان تأثیر دارد؟ شاید شما هم شنیده‌اید که می‌گویند: «والدین جوان انرژی و حوصله‌ی بیشتری برای سروکله‌زدن با بچه‌هایشان دارند ولی والدینی که اختلاف سنی بیشتری با فرزندان خود دارند، از تجربه و امکانات بیشتری برای تربیت فرزندان برخوردارند.»

شما چه فکر می‌کنید؟ آیا واقعا سن والدین در تربیت فرزندان تأثیرگذار هست؟ آیا باید فاصله‌ی سنی مناسب و مشخصی میان فرزندان و والدین وجود داشته باشد؟

شرایط زندگی‌های امروزی باعث شده هست خانواده‌ها کوچک‌تر و سن فرزندآوری بیشتر از گذشته‌ها شود. میانگین سن والدینی که اولین فرزندشان را به دنیا می‌آورند، بالا رفته هست. شاید در ظاهر این موضوع چندان مهم به نظر نرسد اما در واقع، «سن» در سلامت فرزندان و والدین نقش بسیار مهمی بازی می‌کند. به همین دلیل هست که مسائل مربوط به سن فرزندآوری، مورد توجه پزشکان و محققان اجتماعی قرار گرفته هست.

بارداری در سنین بالا چه پیامدهایی برای کودکان خواهد داشت؟

خانواده در هنگام خواب

علی‌رغم حساسیت‌هایی که برای بارداری در سنین پایین وجود دارد، تحقیقات نشان می‌دهند بارداری در سنین بالا نیز موجب حرکتز مشکلات عصب‌شناختی در نوزادان می‌شود. براساس یکی از پژوهش‌هایی که اخیرا در آمریکا صورت گرفته هست، پدرانی که در سنین بالا صاحب فرزند می‌شوند، فرزندانی خواهند داشت که در دوران رشد و کودکی با نقص‌های نامحسوسی در زمینه‌های عصب‌شناختی روبه‌رو خواهند بود.

در این تحقیق ۵۶ هزار کودک ۸ ماهه، ۴ ساله و ۷ ساله مورد آزمایش‌هایی در زمینه‌‌ی توانایی‌های عصب‌شناختی قرار گرفتند. در این آزمایش‌ها توانایی‌هایی مانند قدرت هستدلال، حافظه، تمرکز در یادگیری، ادراک، صحبت کردن، خواندن و برخی مهارت‌های حرکتی مورد توجه قرار گرفتند.

در این پژوهش، کودکانی که پدران مُسن‌تری داشتند، در تمام آزمایش‌ها به‌جز آزمایش‌های مربوط به مهارت‌های حرکتی، نمرات کمتری به‌دست آوردند. در واقع بالا بودن سن پدران، رابطه‌ی معکوسی با توانایی‌های شناختی فرزندان دارد. نکته‌ی جالب این بود کودکانی که مادران مُسن‌تری داشتند، از امتیازات بالاتری در زمینه‌ی مهارت‌های شناختی برخوردار بودند.

این افسانه که مردان در سنین پیری نیز به‌خوبی توانایی فرزندآوری دارند و عواقب خاصی فرزندان‌شان را تهدید نخواهد کرد، با تحقیقات امروزی کم‌کم نقض می‌شود و زیر سؤال می‌رود. سایر تحقیقات نیز نشان می‌دهند بالا بودن سن پدران در افزایش آمار بیماری اوتیسم در کودکان نقش دارد. علی‌رغم تأثیر سن والدین در سلامت فرزندان و با وجود گستردگی این موضوع در جوامع امروزی، پزشکان این مسئله را نگران‌کننده نمی‌‌دانند.

بارداری مادران در سنین بالاتر موجب نارسایی‌هایی در هنگام تولد، وزن کم نوزاد و همچنین زایمان زودرس می‌شود. اما نارسایی‌ها و نواقص تنها به مادران مُسن‌تر محدود نمی‌شود. بسیاری از تحقیقات نشان می‌دهند که مادران خیلی جوان نیز مشکلاتی را به فرزندان خود تحمیل می‌کنند. تحقیقات گسترده نشان می‌دهند که بارداری در سنین زیر ۲۵ سال باعث مشکلات بدتری در زمینه‌ی سلامت نوزادان می‌شود و مشکلاتی در زمینه‌ی قد نوزادان، چاقی مفرط، سلامت عمومی و سایر مشکلات را به همراه می‌آورد.



بررسی نقش سن والدین در تربیت فرزندان از بُعد روان‌شناسی

والدین و فرزند

اثرات بیولوژیکی بارداری و فرزندآوری در سنین بالا یا پایین تا حدود زیادی مشخص هست، اما اثرات روانی این مسئله چگونه حرکتز می‌کند؟

با وجود تفاوت‌های زیادی که میان مادران با سنین مختلف وجود دارد، نمی‌توان تفاوت زیادی در زمینه‌ی ابعاد روان‌شناسی میان آنها قائل شد. حتی این نکته نیز عنوان می‌شود که مادران در سنین بالاتر معمولا دارای درآمد بیشتر و تحصیلات بهتری هستند، در دوران بارداری رفتارهایشان را بیشتر تحت کنترل دارند و با خطرات کمتری روبه‌رو می‌شوند. درهرحال، سن‌وسال اثرات احتمالی و بالقوه‌ای بر سلامت والدین و فرزندان دارد. برای مثال، مادرانی که در اواخر سنین نوجوانی و اوایل سنین جوانی یعنی سال‌های ابتدایی دهه‌ی سوم (۲۰ سالگی به بعد) باردار می‌شوند، بیشتر با خطر مرگ‌ومیر مواجه هستند. یا بارداری در سنین ۲۲ و ۲۳ سالگی، اثرات نامناسب و خطرناکی بر سلامت افراد در سال‌های بعدی زندگی می‌گذارد. بچه‌دار شدن در سنین پایین امکان ابتلا به افسردگی را نیز افزایش می‌دهد. برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ۲۸ تا ۴۸ درصد از مادران جوان، از افسردگی رنج می‌برند.

تحقیقات مختلف درباره‌ی سلامت روانی والدینی که در سنین بالاتر اقدام به فرزندآوری می‌کنند، نتایج گوناگونی نشان می‌دهند. برخی مطالعات از تأثیرات نامناسب بارداری در سن بالا بر سلامت جسمی مادران سخن می‌گویند و برخی دیگر از افسردگی مادرانی صحبت می‌کنند که در سنین بالای ۳۵ سال باردار می‌شوند.

از سوی دیگر، بارداری در سنین بالاتر به زنان فرصت تحصیل در مقاطع بالاتر و دستیابی به امنیت مالی می‌دهد. یافته‌های پژوهش‌ها درباره‌ی تأثیر سن بر بارداری تا حدودی ضد‌ونقیض هست. مثلا علی‌رغم شرایط عمومی مطلوبی که مادران باردار در سنین بالاتر می‌توانند داشته باشند، در معرض مشکلاتی نظیر پره‌اکلامپسی، فشار خون بالا در بارداری و دیابت هستند. این مشکلات می‌توانند در تمام عمر آنها را تحت تأثیر قرار بدهند. (پره‌اکلامپسی یکی از عوارض دوران بارداری هست که تنها راه درمان آن، خارج کردن جنین و پایان دادن به حاملگی هست.)



والدین چه می‌گویند؟

والدین جوان

فارغ از تأثیرات زیست‌شناسیِ فرزندآوری در سنین بالاتر، شیوه‌ی تربیت نیز در این سنین متفاوت خواهد بود. مثلا بعضی از تحقیقات نشان می‌دهد که والدین بالای ۴۰ سال معتقدند بهترین سن برای بچه‌دارشدن، حداقل ۵ تا ۱۰ سال زودتر از سن فعلی آنههست. تعداد دیگری از والدین با سن‌وسالی مشابه، مزایای فرزندآوری در این سنین را بسیار زیاد می‌دانند.

در پژوهشی، ۸۰ درصد از مادران و ۷۰ درصد از پدران معتقد بودند بهترین سن فرزندآوری، دهه‌ی ۳۰ زندگی هست. (البته این تحقیق چندان گسترده نبود و طیف وسیعی از افراد را شامل نمی‌شد. برای کسب نتایج دقیق‌تر، به تحقیقات گسترده‌تری نیاز هست.)

یکی از دلایلی که والدین را از فرزندآوری در سن بالا راضی نگه می‌دارد، ثبات و آمادگی آنها از لحاظ عاطفی هست. افراد در سنین بالاتر از اعتماد به نفس بیشتری برخوردارند، انعطاف‌پذیری بیشتری دارند و خودآگاهی بهتری نسبت به خود پیدا کرده‌اند. ضمن اینکه بر خود تسلط بیشتری دارند، از توانایی مالی بهتری برای حمایت فرزندان برخوردار هستند و در برقراری ارتباط با فرزندشان بهتر عمل می‌کنند.

مثلا یکی از پدرانی که در مطالعاتِ مربوط به تأثیر سن والدین بر فرزندان شرکت داشت، معتقد بود که اکنون و در این سن، نسبت به ۲۰ سال گذشته، خودش را بهتر می‌شناسد و راحت‌تر می‌تواند با فرزندش ارتباط برقرار کند، اکنون می‌داند که چگونه از فرزندش حمایت کند و مشوق او باشد.

سایر مزایایی که والدین مُسن‌تر عنوان می‌کنند، موفقیت شغلی، امنیت مالی، ارتباطات مستحکم اجتماعی، محیط کاری منعطف و داشتن وقتِ بیشتر هستند. البته این موارد به معنای کامل و بی‌نقص بودن شرایط والدین مُسن‌تر نیست. نباید فراموش کرد که تعدادی از این والدین معتقدند بهتر بود در دهه‌ی سی‌اُم زندگی‌شان اقدام به بچه‌دار شدن می‌کردند. اما چرا؟

۱. انرژی بیشتر

یکی از رایج‌ترین مشکلاتی که والدین مُسن‌تر از آن حرف می‌زنند، عدم وجود انرژی کافی برای همراهی با فرزندان کوچک هست. والدین مُسن شاید به‌اندازه‌ی والدین جوان، برای همراهی با تحرکات و فعالیت‌های پُرجنب‌وجوش فرزندان خود، انرژی نداشته باشند.

۲. باروری و طول عمر

یکی دیگر از نگرانی‌های والدین مُسن به توانایی باروری بازمی‌گردد. این افراد معمولا نگران توانایی باروری خود در این سنین هستند و اینکه شاید نتوانند بچه‌های بیشتری داشته باشند. علاوه بر این، اختلاف سن زیاد میان والدین و فرزندان، پدرها و مادرها را از بابت مرگ و تنها ماندن فرزند کمی نگران می‌کند.

۳. ثبات مالی و عاطفی

در میان همه‌ی افرادی که در مطالعات مختلف شرکت می‌کنند، معمولا تعداد زیادی از افراد دهه‌ی سی‌اُم زندگی را بهترین زمان برای فرزندآوری تلقی می‌کنند. زیرا در این دهه از زندگی، والدین ثبات مالی و عاطفی بهتری دارند، مشکلاتی نظیر کمبود انرژی لازم برای همراهی فرزند، مشکلات باروری و درنتیجه تعداد فرزندان کمتر، دل‌نگرانی بابت اختلاف سنی، تنها ماندن فرزندان و … دیگر وجود ندارد.



تأثیر سن والدین بر رفتار فرزندان

دست والدین و فرزند

نتایج مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۷ در نشریه‌ی آکادمی روان‌پزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا چاپ شد، به بررسی تأثیرات سن والدین بر ۱۵ هزار جفت دوقلو پرداخته بود. در این پژوهش الگوهای رشدِ مرتبط با رهبری، همکاری و مهارت‌های اجتماعی دوقلوها مورد توجه قرار گرفتند. علاوه بر سن والدین، عوامل ژنتیکی و محیطی نیز در این تحقیق بررسی شدند.

نتایج نشان می‌داد که سن پدران منجر به حرکتز تفاوت‌هایی در رشد اجتماعی فرزندان‌شان شده هست. بچه‌هایی که پدران‌شان زیر ۲۵ سال یا بالای ۵۱ سال بودند، در سنین اولیه‌ی کودکی مهارت‌های اجتماعی بهتری از خود حرکتز می‌دادند. اما این مهارت‌ها در سنین نوجوانی نسبت به همتایان‌شان که پدرانی میان‌سال داشتند، افت پیدا می‌کرد.

دکتر مگدلنا جنکا (Magdalena Janecka) که نویسنده‌ی اصلی و سرپرست این پژوهش بود، عنوان می‌کند: «نتایج تحقیقات ما نشان داد که سن والدین می‌تواند تأثیراتی بر مهارت‌ها و توسعه‌ی فهم و ادراک فرزندان داشته باشد.» برای نمونه مشخص شد کودکانی که پدران خیلی جوان یا خیلی پیر دارند، موقعیت‌های اجتماعی مختلف را چالش‌برانگیزتر از سایر کودکان می‌دانند.

حتی اگر این کودکان مبتلا به اوتیسم نباشند، باز هم مواجهه با موقعیت‌های اجتماعی و مسائل مختلف برای‌شان دشوارتر هست. البته بررسی عوامل ژنتیکی مشخص کرد که علی‌رغم نتایج مشابه در هر دو طیف سنی پدران، دلایل شکل‌گیری نتایج در هر گروه کاملا با دیگری متفاوت هست.

سخن پایانی

پدر و فرزند در حال بازی

پس در چه سنی باید بچه‌دار شد؟ عوامل متعددی در تربیت فرزندان از تولد تا بزرگسالی نقش دارند. اما تأثیر خودِ والدین از تمام عوامل دیگر بیشتر هست. بچه‌دار شدن در هر سن‌وسالی مزایا و معایب خاص خودش را دارد. فارغ از نکاتی که در این زمینه مطرح می‌شود، نمی‌توانیم از تفاوت‌های فردی و شخصی زوجین غافل بمانیم.

درهرحال مطالعات و تحقیقات مختلف حاکی از آن هست که فرزند‌آوری در هر سنی، خواه اوایل ۲۰ سالگی باشد یا در دهه‌ی ۴۰ سالگی، تأثیراتی روانی و جسمانی بر والدین و فرزندان خواهد داشت. همان‌طور که گفته شد، والدین جوان انرژی و حوصله‌ی بیشتری در برخورد با فعالیت‌های فرزندان‌شان دارند و از سوی دیگر فرزندان آنها از مهارت‌های اجتماعی کمتری برخوردار می‌شوند و خودشان نیز بیشتر در معرض ابتلا به افسردگی هستند.

از طرف دیگر والدین مُسن‌تر نیز علی‌رغم داشتن تجربه و دانش بیشتر، لزوما در بهترین شرایط قرار ندارند و ممکن هست فرزندان آنها با مشکلات احتمالی عصب‌شناختی روبه‌رو شوند. درهرحال تصمیم با شمهست که در چه سنی بچه‌دار بشوید. در این میان آنچه مهم هست، توانایی شما در مدیریت اوضاع و شرایط هست.

در هر سنی که هستید، باید بتوانید با شناخت درست و دقیق وضعیت خود، نهایت هستفاده را از مزایای موجود ببرید و سلامت خود و فرزندتان را تضمین کنید. اگر تصمیم دارید در سنین بالاتر بچه‌دار شوید، باید دانش و تجربه‌ی خود را به‌عنوان اهرم مهمی در تربیت و رشد کودک‌تان در نظر بگیرید و اگر می‌خواهید در سنین پایین‌تر بچه‌دار شوید، نهایت هستفاده را از انرژی خود ببرید.

admin بدون نظر ادامه مطلب

بیل‌ گیتس زمانی که تنها ۲۰ سال داشت، از هاروارد خارج شد تا شرکت مایکروسافت را تأسیس کند. مارک زاکربرگ نیز ۲۰ساله بود که از هاروارد خارج شد و فیس‌بوک را ایجاد کرد. درنتیجه ممکن هست این سؤال به ذهن شما خطور کند که ۲۰ساله‌ی بعدی‌ای که هاروارد را ترک می‌کند و جهان را تغییر می‌دهد، چه کسی خواهد بود؟ امروزه هستارتاپ ها نقش مؤثری در کمک به کارآفرین های جوان بازی می‌کنند و امکان ظهور افرادی مانند بیل گیتس یا مارک زاکربرگ را افزایش می‌دهند. در این مقاله یاد می‌گیریم شتاب دهنده هستارتاپ چیست و چه خدماتی به کسب و کارهای نوپا ارائه می‌دهد؟

در دنیای تکنولوژی، از سیلیکون‌ ولی در کالیفرنیا گرفته تا بنگلور در هند، همه‌ی سرمایه‌گذارها به‌دنبال ایده‌ی فوق‌العاده‌ی بعدی در تکنولوژی هستند. این تحقیق معمولا از شتاب‌ دهنده‌‌ های هستارتاپ‌ها آغاز می‌شود. شتاب‌ دهنده‌ هستارتاپ، سازمانی هست که کارآفرینان باتجربه در تکنولوژی،‌ آن را ایجاد کرده‌اند تا به شرکت‌های نوپای تکنولوژی کمک کند محصول‌شان را توسعه دهند، مدل کسب‌وکارشان را اصلاح کنند و از همه مهم‌تر، با سرمایه‌گذار‌ها در ارتباط باشند.

شتاب دهنده هستارتاپ چیست

در شتاب‌ دهنده‌های معتبر هستارتاپ، مانند Y Combinator و Techstars ده‌ها نفر هستند که آرزو دارند به افرادی مانند بیل‌ گیتس و مارک زاکربرگ تبدیل شوند. آنها با شرکت‌های پرسابقه‌ی تکنولوژی و رهبران کسب‌وکار در ارتباط‌اند تا ایده‌ها را از مفاهیم خام به چیزهایی تبدیل کنند که آماده‌ی ارائه به بازار هست. اینها مثال‌هایی هست از برخی سایت‌های موفق هستارتاپ که در شتاب‌ دهنده‌‌ های کسب‌وکار متولد شده‌اند: Airbnb، Dropbox، Reddit و Plated.

در شتاب‌ دهنده‌‌ های برتر دنیا رقابت بسیار شدید هست. شرکت‌های جوان برای مقیم‌شدن باید به‌مدت سه‌تاپنج ماه درخوهست بدهند. این کارآفرینان اگر خوش‌شانس باشند و انتخاب شوند، چیزهای باارزشی به‌دست می‌آورند: هزاران دلار به‌عنوان سرمایه‌ی اولیه، راهنمایی حرفه‌ای، جایی برای کارکردن، و فرصت معرفی‌کردن ایده‌ی تکمیل‌شده‌شان به یک سرمایه‌گذار مشتاق در روز ارائه.

البته شتاب‌ دهنده های هستارتاپ همه‌ی این خدمات را از سر خیرخواهی فراهم نمی‌کنند. بیشترِ شتاب‌دهنده‌ها درصدی از سود کلی شرکت‌ها را برای خود برمی‌دارند. حتی اگر شتاب‌دهنده‌ تنها شش‌درصد از هستارتاپی دریافت کند، هنگامی که ابَرشرکت‌هایی مثل توییتر یا یاهو این شرکت‌های کوچک را جذب کنند، سود آن به‌مراتب بالا می‌رود و به ده‌هامیلیون دلار می‌رسد.



شتاب‌ دهنده‌ های هستارتاپ چه پیشنهادهایی می‌دهند؟

پنج حوزه‌ی عمده وجود دارد که شتاب‌ دهنده‌های هستارتاپ می‌توانند کمک کنند تا ایده‌ای به محصول تبدیل شود.

فضای فیزیکی

شتاب دهنده هستارتاپ چیست - فضای فیزیکی

نخستین مورد، فضای فیزیکی برای کارکردن هست. بیشتر شتاب‌ دهنده‌ های هستارتاپ دفترهای رایگان در اختیار پروژه‌های انتخابی‌شان قرار می‌دهند. مدل رایج، دفتر بزرگ بازی هست که افراد زیادی از پروژه‌های مختلف در آن از دفتر کار، اتاق کنفرانس، میز کار، اینترنت و دستگاه‌های قهوه‌ساز، به‌طور مشترک هستفاده می‌کنند.

سرمایه‌ی اولیه

خدمت مهم دیگری که شتاب‌ دهنده‌ ها ارائه می‌دهند، سرمایه‌ی اولیه هست. بیشترِ شتاب‌ دهنده‌ ها به هریک از تیم‌های کارآفرینی هزاران دلار پول می‌دهند. این پول نه‌تنها کمک می‌کند هزینه‌های اولیه‌ی کسب‌وکار تأمین شود، بلکه هزینه‌‌های سفر و اقامت سه‌ماهه در این مکان را نیز تأمین می‌کند.

مشاوره‌ی مدیریت و کسب‌‌وکار

سومین خدمت ارزشمندی که شتاب‌ دهنده‌ ها ارائه می‌کنند، فراهم‌کردن خدمات مشاوره‌ایِ کسب‌وکار و مدیریت هست. همان‌طور که گفتیم، راه‌اندازیِ کسب‌وکاری موفق به چیزی بیش از ایده‌‌ای فوق‌العاده نیاز دارد. افرادی که شتاب‌دهنده‌های هستارتاپ را ایجاد کرده‌اند، عموما کارآفرینان کهنه‌کاری در عرصه‌ی تکنولوژی هستند که می‌دانند چگونه می‌توان محصول یا خدمتی را وارد بازار کرد. آیا این، اپلیکیشنی هست که به درد مشتری‌ها می‌خورد یا چیزی که بیشتر برای خدمات B2B مناسب هست؟‌ ازآنجاکه تولیدکننده‌های نرم‌افزار معمولا بهترین مدیران کسب‌وکار نیستند، شتاب‌ دهنده‌ها می‌توانند مهندسان بی‌تجربه را به تیم‌های مدیریتی حرفه‌ای متصل کنند.

بازخورد

چهارمین خدمت مهمی که شتاب‌ دهنده‌های هستارتاپ ارائه می‌کنند، دادن بازخورد و راهنمایی درخصوص خود تکنولوژی هست. در شتاب‌دهنده‌ها مهندسان و متخصصان خلاقِ حل مسئله با هم کار می‌کنند و می‌توانند ایده‌ی خوبی را اصلاح و حتی آن را تبدیل به چیز بهتری بکنند. بسیاری از شتاب‌دهنده‌های هستارتاپ روی نوع خاصی از تکنولوژی تمرکز می‌کنند، برای مثال اپلیکیشن‌های شبکه‌های اجتماعی، سلامت و تکنولوژی. آنها تنها در همین حوزه‌های تخصصی، خدماتی در سطح بالا ارائه می‌کنند.

سرمایه‌گذار

شتاب دهنده هستارتاپ چیست

آخرین خدمتی که شتاب‌ دهنده‌ها ارائه می‌کنند، فراهم‌کردن ارتباط با سرمایه‌گذاران هست. گروهی از سرمایه‌گذاران و شرکت‌هایی که سرمایه‌گذاری‌های پرخطر انجام می‌دهند، از شتاب‌دهنده‌های معتبر حمایت می‌کنند و در بهترین ایده‌های کسب‌وکار آنها سرمایه گذاری می‌کنند.



فرایند شتاب‌دهنده‌ی کسب‌وکار

شتاب دهنده هستارتاپ چیست - فرایند ورود به شتاب‌دهنده

کارآفرینان جوان و باهستعداد زیادی برای پذیرفته‌شدن در بهترین شتاب‌دهنده‌ها درخوهست می‌دهند. تیم‌های خوش‌شانس وارد شهر و محیطی جدید می‌شوند، ساعت‌های زیادی در کنار دیگران در یک دفتر کار می‌کنند و به روز ارائه‌شان فکر می‌کنند که در برابر سرمایه‌گذارهای ثروتمند قرار گرفته‌اند.

برای فهم بهترِ گام‌های مختلف فرایند شتاب‌دهنده‌‌ها اجازه بدهید از مثال Y Combinator هستفاده کنیم که مدلی هست که در سیلیکون‌ولی از آن هستفاده می‌کنند. نخستین گام در فرایند شتاب‌دهنده، فرستادن درخوهست هست. در Y Combinator کاندیدا‌ها فرمی اینترنتی پر می‌کنند که اطلاعات مربوط به مؤسسین شرکت را جمع می‌کند و درباره‌ی طرح کلی ایده‌‌شان از آنها سؤال می‌کند. برای پرکردن فرم درخوهست هیچ هزینه‌ای دریافت نمی‌شود. البته برخی شتاب‌دهنده‌ها این هزینه را دریافت می‌کنند. Y Combinator یادآور می‌شود که افراد حاضر در شرکت، مهم‌تر از خود ایده‌ هستند، چرا که ممکن هست در فرایند شتاب‌دهنده تغییرات زیادی در ایده‌ی اولیه ایجاد شود.

پس از اینکه درخوهست افراد خوانده شد، Y Combinator افراد را به سیلیکون‌ولی دعوت می‌کند تا با آنها رودررو مصاحبه کند. روز بعد تصمیم می‌گیرند به افراد پاسخ مثبت بدهند یا منفی. شتاب‌ دهنده برای تیم‌هایی که پذیرفته می‌شوند، ۱۲۰هزار دلار پول در نظر می‌گیرد که ۷درصد آن سهم شرکت هست. اگر تیم نتوانسته باشد شرکتی تأسیس کند، شتاب‌دهنده به آنها کمک می‌کند تا شرکت‌شان را تأسیس کنند.

در ادامه، تیم‌ها به منطقه‌ی بِی (Bay) در سانفرانسیسکو پرواز می‌کنند و به‌مدت سه ماه در آنجا زندگی می‌کنند و ایده و طرح کسب‌وکار خود را توسعه می‌دهند. Y Combinator برخلاف بسیاری از شتاب‌دهنده‌های دیگر، دفتر کار در اختیار تیم‌ها قرار نمی‌دهد. تیم‌ها در جایی که زندگی می‌کنند، کارشان را انجام می‌دهند و در ساعات اداری به ساختمان اصلی Y Combinator می‌روند تا تک‌تک از مشاوره‌ی متخصصان هستفاده کنند. همچنین برخی برنامه‌های گروهی هفتگی مانند شام سه‌شنبه‌ وجود دارد که درواقع نوعی کنفرانس هست که در نصف روز برگزار می‌شود. در این نشست‌ها گروه‌ها با سخنرانان اثر‌گذار دعوت‌شده‌ صحبت می‌کنند.

نقطه‌ی اوج فرایند شتاب‌دهنده روز ارائه هست. در این روز، هستارتاپ‌ها که هریک در مراحل مختلفی از رشد به‌سر می‌برند، ایده‌شان را به اتاقی می‌برند که ۴۵۰ سرمایه‌گذار در آن حضور دارند. در هفته‌ها و ماه‌های پیش از روز ارائه Y Combinator به هستارتاپ‌ها پیشنهاد می‌دهد که بهترین پیشنهاد سرمایه‌گذاری را انتخاب کنند.

رابطه‌ی میان شتاب‌دهنده و هستارتاپ با پیداشدن سرمایه‌گذار به‌پایان نمی‌رسد. یکی از مزایای بسیار مهم همکاری با شتاب‌دهنده‌ها امکان دسترسی به شبکه‌ی قدرتمندی از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی و شرکای کسب‌وکار هست. برای مثال داشتن مهر تأیید شتاب‌دهنده‌ی Y Combinator به شرکت‌های جوان این امکان را می‌دهد که به مدیران اجرایی و کارآفرینان در سراسر سیلیکون‌ولی دسترسی داشته باشند.



مزایا و معایب شتاب دهنده هستارتاپ چیست

شتاب دهنده هستارتاپ چیست

پذیرفته‌شدن در یک شتاب‌ دهنده چیزی شبیه به بردن لاتاری هست. برای کارآفرینان، چه چیزی بهتر هست از چک ۱۲۰هزار دلاری و فرصت به‌دست‌آوردن نشانه‌ی سیلیکون‌ولی؟

مزایای دعوت‌شدن به شتاب‌ دهنده‌ ها واضح به‌نظر می‌رسد: کسب سرمایه‌ی اولیه، دسترسی به شبکه‌ای از همکاران و راهنماها، دسترسی مستقیم به سرمایه‌گذارهای ثروتمندی که امید دارند ایده‌ی شما موفق شود و… . اما آیا می‌شود ضعف‌هایی هم برای شتاب‌دهنده‌ها برشمرد؟

برخی منتقدان، نگران‌اند رشد سریع تعداد تعداد شتاب‌دهنده‌ها در سراسر جهان هستند. در اواخر دهه‌ی اول قرن ۲۱ تنها چند شتاب‌دهنده وجود داشت، در سال ۲۰۱۳ این تعداد به بیش از ۲۰۰ رسید و حالا هرساله دو برابر می‌شود. با راه‌افتادن هر شتاب‌دهنده‌ی جدید، سرمایه‌ی اولیه‌ی بیشتری باید تأمین شود و همین‌طور فرصت سه‌ماهه برای توسعه‌ی سریع و جلسه‌ای برای جذب سرمایه‌گذارهای مشتاق باید ترتیب داده شود. اما آیا واقعا برای کمک‌کردن به هزاران هستارتاپی که شتاب‌دهنده‌ها حامی آنها هستند، پول کافی وجود دارد؟ افرادی که درون شتاب‌دهنده‌ها هستند می‌گویند نه، مگر اینکه شانس داشته باشید و در شتاب‌دهنده‌های بزرگی مانند Y Combinator و Techstars حضور داشته باشید. در غیر این صورت این احتمال وجود دارد که ایده‌ی فوق‌العاده‌ی شما در روز ارائه در بین صدهای ایده‌ی دیگر گم شود.

تعداد شرکت‌های موفقی که کارشان را از یک شتاب‌دهنده آغاز کرده‌اند، چند تهست؟ آیا شرکت‌هایی که در فضای حمایتی شتاب‌دهنده‌ها رشد کرده‌اند، در مقایسه با شرکت‌هایی که در بازار آزاد رشد کرده‌اند، شانس بیشتری برای موفقیت دارند؟

سود شتاب‌دهنده‌ی Y Combinator از شرکت‌هایش در سال ۲۰۱۴ به بیش از ۳۰میلیون دلار رسید. باوجوداین همین شتاب‌دهنده را هم باید با دقت بیشتری بررسی کرد. از این ۳۰میلیون دلار، چیزی حدود ۲۰میلیون دلار تنها به‌خاطر دو شرکت Airbnb و دراپ باکس به‌دست آمده بود. غیر از این دو شرکت، تنها ۲۰ مورد از ۷۱۶ هستارتاپی که این شتاب‌دهنده در سال ۲۰۱۴ حمایت کرده بود، ارزشی بیش از ۱۰۰میلیون دلار پیدا کردند، یعنی تنها ۲٫۸درصد از این شرکت‌ها موفقیت خوبی کسب‌ کرده‌اند. منتقدان بر این باورند که شرکت‌ها بدون پیوستن به شتاب‌دهنده نیز به همان اندازه می‌توانند موفق باشند. اما این کار مستلزم تلاش‌های سنتی و کار سخت هست، چیزی که زاکربرگ را از دیگران متمایز کرده هست.

admin بدون نظر ادامه مطلب

بسیاری از زوج‌ها در اوایل ازدواج به بچه‌دارشدن فکر نمی‌کنند و به‌دنبال روش مناسبی برای پیشگیری هستند. یکی از روش‌های بسیار ساده‌ و همچنین مطمئن‌ برای پیشگیری از بارداری، مصرف قرص‌های ضد بارداری هست. قیمت این قرص‌ها نسبت‌به سایر روش‌های پیشگیری، بسیار ارزان‌تر هست. همین موضوع باعث می‌شود اکثر خانم‌ها به آنها روی بیاورند. اما فراموش نکنید قرص ضد بارداری مانند شمشیر دولبه هست، یعنی درعین‌حال که در پیشگیری از بارداری و درمانِ برخی شرایط دیگر پزشکی مؤثر هست، ضررهای خاص خودش را دارد. در مطلب زیر با عوارض قرص ضد بارداری و همچنین سایر روش‌های پیشگیری از بارداری آشنا می‌شوید.

قرص ضد بارداری، نوعی روش هورمونی برای پیشگیری از بارداری هست که سالانه حدود ۱۲میلیون زن در ایالات متحده از آن برای جلوگیری از بارداری هستفاده می‌کنند.

قرص ضدبارداری - عوارض قرص ضدبارداری

اگر قرص ضد بارداری به‌درستی مصرف شود، یعنی هر روز در زمانی مشخص، روشی بسیار مؤثر برای پیشگیری از بارداری هست. به‌گفته‌ی انجمن متخصصان بهداشت باروری (ARHP) فقط ۰٫۱درصد از زنان علی‌رغم مصرف این قرص باردار می‌شوند. در نخستین سال مصرف این قرص‌ها، از هر ۱۰۰ زن تقریبا فقط ۱ نفر دچار حاملگی ناخوهسته می‌شود. بااین‌حال نرخ بارداری در زنانی که بعضی اوقات مصرف قرص را فراموش می‌کنند، به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. به‌گفته‌ی ARHP، این میزان ۳۰ تا ۸۰ برابر می‌شود.

دو نوع قرص ضد بارداری وجود دارد که هر دوِ آنها حاوی فرم‌های مصنوعی از هورمون‌های هستروژن و پروژسترون (پروژستین) هستند. قرص‌های ترکیبی حاوی هر دوِ این هورمون‌ها هستند، درحالی‌که قرص‌های کوچک (mini pills) که به «قرص‌های شیردهی» معروف‌اند، فقط هورمون پروژسترون دارند.

آکنه - عوارض قرص ضدبارداری

قرص‌ ضد بارداری ممکن هست برای سایر اهداف پزشکی، به‌جز پیشگیری از بارداری نیز مورد هستفاده قرار گیرد، مواردی ازقبیل:

قرص‌های ضد بارداری به‌عنوان روشی برای پیشگیری از سرطان تخمدان و آندومتر (پوشش داخلی رحم) نیز به‌کار می‌روند. قرص‌های ضد بارداری از بیماری‌های مقاربتی پیشگیری نمی‌کنند.

شایع‌ترین عوارض قرص ضد بارداری

عوارض جانبی شایع قرص ضدبارداری

عوارض جانبی رایج پس از مصرف قرص‌های ضد بارداری عبارت‌اند از: لکه‌بینی بین دو قاعدگی، تهوع، حساس‌شدن سینه‌ها، سردرد، افزایش وزن، تغییرات خُلقی، تأخیر در عادت ماهیانه، کاهش میل جنسی، ترشح واژن و تغییرات بینایی در هنگام هستفاده از لنزهای تماسی.

در اینجا هریک از این عوارض جانبی را به‌طور کامل بررسی خواهیم کرد:

۱. لکه‌بینی بین دو قاعدگی

تقریبا ۵۰درصد افرادی که قرص ضد بارداری مصرف می‌کنند، بین دوره‌های قاعدگی‌شان دچار خون‌ریزی واژینال می‌شوند. این خون‌ریزیِ جزئی که به «لکه‌بینی» نیز معروف هست، اغلب در طی ۳ ماه اول از شروع مصرف قرص ضد بارداری اتفاق می‌افتد. معمولا این مسئله در بیش از ۹۰درصد مواقع با مصرف سومین بسته‌ی قرص برطرف می‌شود. قرص ضد بارداری تا زمانی که به‌درستی مصرف شود و هیچ‌یک از دوزهای آن فراموش نشود، در طول لکه‌بینی نیز همچنان مؤثر هست. افرادی که در حین مصرف قرص‌های فعال به‌مدت ۵ روز یا بیشتر خون‌ریزی دارند یا ۳ روز یا بیشتر دچار خون‌ریزی شدید می‌شوند، باید برای مشورت به پزشک زنان مراجعه کنند. لکه‌‌بینی بین قاعدگی‌ها ممکن هست به‌علت سازگارشدن رحم با پوشش آندومتر نازک‌تر یا به‌خاطر عادت‌کردن بدن به داشتن سطوح متفاوتی از هورمون‌ها اتفاق بیفتد.

۲. تهوع

تهوع - عوارض قرص ضدبارداری

برخی افراد هنگامی که برای اولین بار قرص ضد بارداری مصرف می‌کنند، حالت تهوع خفیف پیدا می‌کنند، اما این حالت معمولا بعد از مدت کوتاهی برطرف می‌شود. مصرف قرص با غذا یا در هنگام خواب ممکن هست به کاهش احتمال تهوع کمک کند. اگر با مصرف قرص ضد بارداری به تهوع مداوم یا شدید دچار می‌شوید، به پزشک مراجعه کنید.

۳. حساس‌شدن سینه‌ها

قرص‌های ضد بارداری ممکن هست باعث بزرگ‌شدن یا حساس‌شدن سینه‌ها شوند. این عارضه‌ی جانبی معمولا چند هفته پس از شروع قرص برطرف می‌شود، اما اگر متوجه شدید در سینه‌‌تان توده وجود دارد یا درد و حساسیت مداوم یا شدید داشتید، به پزشک مراجعه کنید. کاهش مصرف نمک و کافئین و همچنین پوشیدن سینه‌بند حمایت‌کننده (ساپورتیو) می‌تواند میزان حساسیت سینه‌ها را کاهش دهد.

۴. سردرد

سردرد - عوارض قرص ضدبارداری

هورمون‌های جنسی در حرکتز سردرد و میگرن نقش دارند. قرص‌هایی با انواع و دوزهای متفاوتی از هورمون ممکن هست به سردردهای مختلف منجر شوند. قبلا برخی تحقیقات نشان داده‌اند قرص‌هایی که حاوی دوزهای پایینی از هورمون‌ها هستند، به‌احتمال بسیار کمتری باعث حرکتز سردرد می‌شوند. سردردهای ناشی از قرص‌های ضد بارداری احتمالا به‌مرورزمان بهبود می‌یابند، اما اگر در هنگام مصرف این قرص‌ها به سردردهای شدید یا مداوم دچار شدید، به پزشک مراجعه کنید.

۵. افزایش وزن

پژوهش‌های بالینی هیچ‌گونه ارتباط واضحی بین هستفاده از قرص‌های ضد بارداری و نوسانات وزنی پیدا نکرده‌اند. بااین‌حال بسیاری از افرادی که این قرص‌ها را مصرف می‌کنند، از احتباس مایعات خصوصا در نواحی سینه و باسن شکایت می‌کنند. سلول‌های چربی نیز ممکن هست تحت‌تأثیر هستروژن موجود در قرص‌های ضد بارداری قرار بگیرند، هرچند این هورمون باعث می‌شود سلول‌های چربی صرفا بزرگ‌تر شوند و تعداد آنها را افزایش نمی‌دهد.

۶. نوسانات خُلقی

نوسانات خلقی - عوارض قرص ضدبارداری

به افرادی که سابقه‌ی افسردگی دارند، توصیه می‌کنیم این مسئله را با پزشک‌شان در میان بگذارند، چون برخی افراد در هنگام مصرف قرص‌های ضد بارداری به افسردگی یا سایر تغییرات عاطفی دچار می‌شوند. اگر در طول هستفاده از قرص‌های ضد بارداری به نوسانات خُلقی دچار شُدید، به پزشک مراجعه کنید.

در سال ۲۰۱۵ پژوهشی درباره‌ی ۹۰ زن انجام گرفت که نتیجه‌ی آن در مجله‌ی نقشه‌برداری انسانی منتشر شد. براساس این تحقیق، هستفاده از قرص ضد بارداری با اندازه‌های کمترِ ضخامت قشری در قشر اوربیتوفرنتال جانبی و قشر خلفی سینگولت مرتبط هست. این مناطق مغز به پاسخ پاداش و ارزیابی محرک‌های ورودی مربوط می‌شوند. این پژوهشگران می‌گویند برای تأیید ارتباط بین «ضخامت قشری در این نواحی مغز و تغییرات خلقی» و «هستفاده از قرص‌های ضد بارداری» به تحقیقات بیشتری نیاز هست.

۷. تأخیر در عادت ماهیانه

بعضی اوقات ممکن هست علی‌رغم هستفاده‌ی درست از قرص‌های ضد بارداری، عادت ماهیانه به‌تأخیر بیفتد. عوامل متعددی می‌توانند بر این مسئله تأثیر بگذارند، ازجمله هسترس، بیماری، مسافرت و اختلالات هورمونی یا تیروئید. اگر در حین مصرف قرص‌های ضد بارداری، یک دوره‌ی قاعدگی‌تان به‌تأخیر افتاد یا بسیار سبک بود، توصیه می‌کنیم قبل از شروع بسته‌ی بعدیِ قرص، حتما تست بارداری انجام دهید و اگر این روند، بیش از یک دوره ادامه داشت، به پزشک مراجعه کنید.

۸. کاهش میل جنسی

کاهش میل جنسی - عوارض قرص ضدبارداری

هورمون‌های موجود در قرص‌های ضد بارداری ممکن هست بر میل جنسی برخی افراد تأثیر بگذارند. بااین‌حال بسیاری از عوامل دیگر نیز در این امر دخیل‌اند. اگر کاهش میل جنسی شما ادامه‌دار و آزاردهنده هست، حتما دراین‌مورد با پزشک‌تان صحبت کنید. بااین‌حال قرص‌های ضد بارداری در برخی موارد باعث افزایش میل جنسی می‌شوند. این افزایش میل جنسی ممکن هست به‌علت کاهش علائم دردناک مانند درد شکم در قاعدگی، سندرم پیش از قاعدگی، آندومتریوز و فیحرکتئیدهای رحم باشد.

۹. ترشحات واژن

برخی افراد در هنگام مصرف قرص ضد بارداری، تغییراتی در ترشحات واژن مشاهده می‌کنند. این مسئله ممکن هست نمودهای متفاوتی داشته باشد: از افزایش یا کاهش میزان رطوبت واژن تا تغییر در نوع ترشحات و سایر تغییراتی که ممکن هست بر رابطه‌ی جنسی اثر بگذارند. در صورت کاهش رطوبت واژن، هستفاده از روان‌کننده‌های واژینال به داشتن رابطه‌ی جنسی راحت‌تر کمک می‌کند. معمولا تغییرات در ترشحات واژینال خطرناک نیستند، بااینحال اگر درمورد چنین تغییراتی نگرانید یا می‌ترسید دچار عفونت شده باشید، به پزشک مراجعه کنید.

۱۰. تغییرات بینایی در هنگام هستفاده از لنزهای تماسی

لنز تماسی - عوارض قرص ضدبارداری

تغییرات هورمونیِ ناشی از قرص ضد بارداری ممکن هست به احتباس مایع منجر شود. این موضوع نیز ممکن هست به‌نوبه‌ی‌خود باعث تورم یا تغییر شکل قرنیه شود. هنگامی که چنین تغییری در قرنیه اتفاق می‌افتد، ممکن هست لنزهای تماسی، دیگر به‌خوبی روی چشم قرارنگیرند. افرادی که از لنزهای تماسی هستفاده می‌کنند، در صورت مشاهده‌ی هرگونه تغییر در بینایی یا در پذیرش لنز در طول هستفاده از قرص ضد بارداری، باید به چشم‌پزشک مراجعه کنند.

اگر در حین مصرف قرص ضد بارداری به هریک از علائم زیر را برخوردید، با پزشک‌تان تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید، چون ممکن هست نشان‌دهنده‌ی وضعیتی خطرناک باشند. عوارض جانبی زیر هنگام مصرف قرص ضد بارداری باید مورد بررسی قرار بگیرند:

  • معده درد یا شکم‌درد؛
  • درد قفسه‌ی سینه (همچنین تنگی نفس)؛
  • سردردهای شدید؛
  • مشکلات چشم، مانند تاری دید یا ازدست‌دادن بینایی؛
  • تورم یا درد در پاها و ران‌ها و همچنین قرمزی، تورم یا درد در ساق پا.

قرص‌های ضد بارداری همچنین با علائمی همچون افزایش فشار خون، تومورهای خوش‌خیم کبدی و افزایش جزئی در خطر ابتلا به سرطان دهانه‌ی رحم نیز مرتبط‌اند.

خطرات و اقدامات احتیاطی در هنگام مصرف قرص ضد بارداری

حمله قلبی - عوارض قرص ضدبارداری

قرص‌های ترکیبی، خطر عوارض قلبی‌-عروقی را اندکی افزایش می‌دهند، عوارضی مانند: حمله‌ی قلبی، سکته‌ی مغزی و لخته‌های خون که ممکن هست باعث مرگ شوند. لخته‌های خون نادرند، اما اگر سابقه‌ی لخته‌ی خون، حمله‌ی قلبی یا سکته‌ی مغزی دارید، توصیه می‌کنیم از قرص‌های ترکیبی هستفاده نکنید و درمورد هستفاده از روش جایگزین برای پیشگیری از بارداری با پزشک‌تان صحبت کنید. همچنین توجه داشته باشید که بارداری ناخوهسته نیز عوارض جانبی خاص خودش را دارد.

سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) درمورد مصرف قرص‌های ترکیبی در زنان سیگاریِ بالای ۳۵ سال هشدار می‌دهد. سایر عواملی که خطر لخته‌شدن خون را افزایش می‌دهند، عبارت‌اند از چاقی یا سابقه‌ی خانوادگی بیماری‌های قلبی. اگر سابقه‌ی بیماری قلبی یا کبدی، سرطان رحم یا سرطان سینه، فشار خون کنترل‌نشده یا میگرن با اورا (اختلال حسی‌بینایی) دارید، توصیه می‌کنیم از قرص‌های هورمونی ضد بارداری هستفاده نکنید.

ممکن هست قرص‌های ترکیبی از نوع پروژسترون مصنوعی که «دروسپیرنون» نامیده می‌شوند، خطرات بیشتری در ارتباط با لخته‌شدن خون ایجاد کنند، ازجمله ترومبوز ورید عمقی و آمبولیس ریوی. برای مشورت درمورد مناسب‌ترین روش پیشگیری از بارداری حتما به پزشک مراجعه کنید.

روش‌های جایگزین پیشگیری از بارداری

روش‌های بسیارِ دیگری برای جلوگیری از بارداری وجود دارند که پزشک‌تان می‌تواند به شما توصیه کند، به‌خصوص اگر عوارض جانبی قرص ضد بارداری برای شما شدید باشند. موارد زیر فقط برخی از جایگزین‌های قرص ضد بارداری هستند.

انواع کاندوم

کاندوم ازجمله وسایل پیشگیری از بارداری هست که مانند سد، مانع تماس اسپرم با سلول‌های تخمک می‌شود. کاندوم‌های مردانه پوشش‌هایی هستند که روی آلت تناسلی مردان قرار می‌گیرند، درحالی‌که کاندوم‌های زنانه، کیسه‌های کوچکی هستند که در هر دو سرشان حلقه دارند و داخل واژن قرار می‌گیرند. کاندوم‌ها اغلب از جنس لاتکس هستند که ممکن هست در برخی افراد باعث حرکتز آلرژی شود. بعضی کاندوم‌ها نیز از پُلی‌اورتان یا روده‌ی گوسفند ساخته می‌شوند.

دیافراگم

دیافراگم - عوارض قرص ضدبارداری

دیافراگم، یک کاپ (کلاهک) کم‌عمق، گنبدی‌شکل و لبه‌دار هست که در وا‌ژن قرار می‌گیرد و دهانه‌ی رحم را مسدود می‌کند. دیافراگم را باید به‌همراه اسپرمیسید (اسپرم‌کُش) هستفاده کرد. اسپرم‌کُش‌ها موادی شیمیایی هستند که جلوِ حرکت اسپرم‌ها را می‌گیرند و باعث می‌شوند آنها نتوانند با سلول‌های تخمک تماس پیدا کنند. افرادی که از دیافراگم هستفاده می‌کنند، ممکن هست به عفونت ادراری یا سوزش واژن دچار شوند. عارضه‌ی جانبی دوم ممکن هست مربوط باشد به ماده‌ای که دیافراگم از آن ساخته می‌شود یا اسپرم‌کُشی که در کنار آن هستفاده می شود.

نُوارینگ (حلقه‌ی واژنی)

حلقه واژنی - عوارض قرص ضدبارداری

حلقه‌‌ای پلهستیکی هست که داخل واژن قرار می‌گیرد و هورمون‌هایی برای سرکوب تخمک‌گذاری آزاد می‌کند. عوارض جانبی حلقه‌ی واژنال ممکن هست مشابه قرص‌های ضد بارداری باشد، ازجمله: لکه‌بینی بین دو قاعدگی، سردرد و کاهش میل جنسی.

تزریق‌های ضد بارداری

آمپول‌هایی مانند دپوپروورا ممکن هست تخمک‌گذاری را سرکوب و مخاط دهانه‌ی رحم را غلیظ کنند و از این طریق، امکان رسیدن اسپرم به سلول‌های تخمک را کاهش دهند. ممکن هست عوارض جانبی این تزریق‌ها مانند قرص‌های ضد بارداری باشند. علاوه‌براین، دپوپروورا ممکن هست باعث کاهش تراکم مواد معدنی هستخوان شود و خطر ابتلا به پوکی هستخوان و شکستگی هستخوان را در سال‌های بعد افزایش دهد.

ایمپلنت‌های ضد بارداری

ایمپلنت ضدبارداری - عوارض قرص ضدبارداری

میله‌ی پلهستیکی کوچکی هست که زیر پوست بازو کاشته می‌شود و هورمونی برای غلیظ‌شدن مخاط دهانه‌ی رحم، نازک‌شدن پوشش آندومتر و سرکوب تخمک‌گذاری آزاد می‌کند. عوارض جانبی این کاشت‌ها نیز ممکن هست مشابه قرص‌های ضد بارداری باشند. علاوه‌براین، کاشت‌های ضد بارداری ممکن هست باعث ایجاد درد شکم و پشت شوند یا خطر کیست‌های غیرسرطانی تخمدان را افزایش دهند.

دستگاه‌‌های داخل رحمی (IUD)

آی‌یو‌دی - عوارض قرص ضدبارداری

دستگاه کوچکی هست که از پلهستیک و مس ساخته شده هست و داخل رحم قرار می‌گیرد. آی‌یو‌دی‌ها دو نوع دارند: هورمونی و غیرهورمونی. آی‌یو‌دی‌های هورمونی، مخاط دهانه‌ی رحم را غلیظ و تخمک‌گذاری را سرکوب می‌کنند، درحالی‌که انواع غیرهورمونی موجب شکل‌گیری پاسخ یا واکنشی التهابی در رحم می‌شوند که برای اسپرم‌ها سمی هست. آی‌یودی‌ها ممکن هست باعث لکه‌بینی شوند و عادت ماهیانه‌ را نامنظم کنند. برخی از آی‌یو‌دی‌ها نیز ممکن هست به پریودهای سنگین‌تر با گرفتگی عضلات شدیدتر منجر شوند.

admin بدون نظر ادامه مطلب

سازمان‌های موفق درک کرده‌اند که طراحی و اجرای فرایندی مناسب برای هستخدام، آموزش و تدوین مسیر شغلی کارکنان‌شان، اهمیت بسیاری دارد. تدوین و حفظ این فرایند نه‌تنها روند هستخدام را برای بخش منابع انسانی ساده‌تر و کارآمدتر می‌کند، بلکه به کارکنان کنونی سازمان برای شناسایی و کسب مهارت‌هایی کمک می‌کند که به افزایش بهره‌وری آنها در جایگاه فعلی یا آتی‌شان منجر می‌شود. بنابراین اجرایی‌شدن مدل شایستگی، در پیشرفت و موفقیت سازمان نقش مهمی دارد. در این مطلب با انواع مدل های شایستگی و اهمیت آنها آشنا می‌شوید.

مدل شایستگی چیست؟

مدل شایستگی با گردآوری داده‌هایی درباره‌ی مهارت‌ها، توانمندی‌ها و نیازمندی‌های لازم برای موفقیت کارمند یا کارگر در جایگاهی شغلی آغاز می‌شود. مهارت‌ها و قابلیت‌های کارمند فعلی یا متقاضی شغل که به‌عنوان عوامل شایستگی شناخته می‌شوند نیز به این مدل افزوده می‌شوند. شرکت‌ها مدل شایستگی را برای تصمیم گیری در طول فرایند هستخدام، شناسایی آموزش‌های اولیه‌ی لازم و تصمیم‌های مربوط به برنامه‌ی جایگزینی کارکنان به‌کار می‌گیرند.

انواع مدل های شایستگی

در میان مدل‌های گوناگون شایستگی، انتخاب مدل مناسب برای شرکت یا سازمان مهم هست. شناخت کارکرد انواع مدل های شایستگی و اینکه کدام مدل با اهداف شرکت‌تان سازگارتر هست، به انتخاب مدل شایستگیِ مناسب برای سازمان‌تان کمک می‌کند.

۱. مدل شایستگی‌های اساسی

انواع مدل های شایستگی شایستگی های ضروری کارکنان یک سازمان را مشخص می کنند.

بسیاری از سازمان‌ها برخورداری از مجموعه‌ای از مهارت‌های پایه‌ای را برای همه‌ی کارکنان‌شان ضروری می‌دانند. با مدل شایستگی‌های اساسیِ سازمانی می‌توانید این مهارت‌های پایه‌ایِ ضروری را شناسایی و ردیابی کنید و به‌دنبال نیروی کاری باشید که از این مهارت‌ها برخوردار باشد. نمونه‌ای از شایستگی‌ اساسی برای سازمان‌ها برخورداری از مهارت‌های ارتباطی پایه هست. این عامل شایستگی عناصر تشکیل‌دهنده‌ی مهارت‌های ارتباطی را مشخص و برای خُبرگی در این مهارت‌ها اهداف آموزشی ارائه می‌کند. ‌

۲. مدل شایستگی‌های عملکردی

در کنار شایستگی‌های اساسی یک سازمان، هر فرد نیازمند برخی شایستگی‌های عملکردی هست تا بتواند به‌خوبی از عهده‌ی شغلش بربیاید. این شایستگی‌های عملکردی معمولا فنی‌اند. برخی شایستگی‌های عملکردی عبارت‌اند از: دانش برنامه‌نویسی، مهارت‌های تحلیل داده، مهارت‌های ثبت داده، مهارت‌ تهیه‌ی طرح توجیهی برای دریافت وام و تسهیلات و … . مهارت‌هایی که در دسته‌ی شایستگی‌های عملکردی قرار می‌گیرند، ممکن هست تنها مربوط به بخش یا اداره‌ای خاص باشند.



۳. مدل شایستگی‌های شغلی

برخلاف شایستگی‌های عملکردی، شایستگی‌های شغلی شامل مجموعه‌‌مهارت‌هایی هست که به‌طور‌ویژه برای شغل یا جایگاهی خاص لازم هست. این مدل همه‌ی توانمندی‌های ضروریِ کارمند را برای انجام کارش به بهترین شکل مشخص می‌کند. مجموعه‌ی این مهارت‌ها برمبنای مهارت‌های کسی تعریف می‌شوند که آن شغل خاص را به‌‌خوبی انجام می‌دهد. مهارت‌های شغلیِ لازم برای افراد گوناگون در یک سازمان و حتی یک بخش متفاوت هست.



۴. مدل شایستگی رهبری

انواع مدل های شایستگی شایستگی های ضروری کارکنان یک سازمان را مشخص می کنند.

برای به‌کارگرفتن فردی در جایگاه مدیریت و رهبری سازمان، برخی شایستگی‌های کلیدی به‌شدت ضروری‌اند. شایستگی‌هایی نظیر خود مدیریتی و توسعه‌ی شخصی، توانایی هدایتگری و مربیگری، و اخلاق‌مداری نمونه‌هایی از مهارت‌هایی هست که فردی در جایگاه رهبری سازمان باید از آنها برخوردار باشد. برای تضمین پیشرفت سازمان، رهبران همیشه باید یک گام جلوتر باشند و پیوسته مهارت‌های ارزشمند رهبری را بهبود ببخشند. با هستفاده از مدل شایستگی رهبری می‌توان از جذب و حفظ این شایستگی‌های کلیدی مطمئن شد.

۵. مدل شایستگی سفارشی

سازمان‌ها و شرکت‌ها مانند هم نیستند. برمبنای ویژگی‌های شرکت یا سازمان‌تان، ممکن هست لازم باشد مدل شایستگی مناسب‌تان را خلق کنید. فارغ از اینکه کدام مدل‌(ها) را انتخاب می‌کنید، مدل‌(های) انتخابی‌تان باید دررهستای اهداف و شایستگی‌های اساسی سازمان باشد.

اهمیت به‌کارگیری انواع مدل های شایستگی

دلایل گوناگونی برای هستفاده از مدل های شایستگی وجود دارد. شرکت‌های موفق سخت‌کوشانه به‌دنبال راه‌حلی پایدار برای هستخدام، آموزش، جایگزینی کارکنان و افزودن ارزش نیروی کارشان هستند. در ادامه به برخی از عواملی اشاره می‌کنیم که اهمیت اجرایی‌کردن مدل شایستگی را برای رشد کسب‌وکار نشان می‌دهند.

۱. هستخدام کارآمدتر

بخش منابع انسانی، سپاس‌گزار داده‌هایی خواهند بود که گردآوری و تحلیل‌ آنها برآمده از مدل های شایستگی باشد. در این موارد نه‌تنها شرح شغلیِ دقیق‌تری وجود خواهد داشت که کار را برای‌ این بخش آسان‌تر می‌کند، بلکه به آنها اجازه می‌دهد مهارت‌های درخوهستی و مهارت‌های ضروری را از هم تشخیص بدهند و درنتیجه بهترین افراد را برای مصاحبه انتخاب کنند. به‌این‌ترتیب ابزار و روند هستخدام برای هستخدام‌کنندگان کارآمدتر می‌شود. همچنین مدیران رده‌‌ی بالاتر زمان کمتری صرف بررسی رزومه‌ها و مصاحبه‌های بی‌نتیجه می‌کنند.



۲. گوناگونی و جامعیت

پیاده سازی انواع مدل های شایستگی مزیت های گوناگونی دارد

برخورداری از نیروی کار متنوعی که دربرگیرنده‌ی ویژگی‌های ضروری و ممتاز باشد، امتیاز ویژه‌ای هست. پژوهش‌ها نشان داده‌اند شرکت‌هایی که دارای نسبت برابری از کارکنان زن و مرد هستند، تا ۴۱درصد بیشتر درآمد کسب می‌کنند. نیروی کار متنوع نه‌تنها درآمد بیشتری ایجاد می‌کند، بلکه افکار و ایده‌های گوناگون‌تری ارائه می‌کند. نیروی کار متنوع با پس‌زمینه‌های شخصیتی گوناگون، مشکلات را از زاویه‌های مختلف بررسی می‌کند. با هستفاده از مدل شایستگی، مدیران می‌توانند با تعیین چندین عامل کلیدی مانند حساسیت‌های فرهنگی، مذاکره و گره‌گشایی، یادگیری پیوسته و پویایی گروه‌های مختلط، نیروی کاری متنوع‌تری داشته باشند.

۳. اهداف و مقاصد سازمانی

پس از پیاده‌سازی مدل شایستگی، دستیابی به اهداف سازمانی بسیار ساده می‌شود. مدل‌های شایستگی به همه‌ی افراد سازمان کمک می‌کنند در مسیری مشترک قرار بگیرند و همچنین برای تصمیم‌های روزمره‌شان به داده‌های ارزشمند دسترسی داشته باشند.

admin بدون نظر ادامه مطلب

آجیل‌ها بسیار مفید و سالم هستند و برای تغذیه کودکان بیش فعال و افرد پُرتحرک، گزینه‌ی مناسبی محسوب می‌شوند. آجیل‌ها جزو خوراکی‌های با فیبر بالا هستند، سرشار از چربی‌های مفید، پروتئین و بسیاری از مواد مغذی و آنتی اکسیدان هستند. مطالعات مختلفی خواص مختلف آجیل را برای سلامتی نشان داده‌اند. آجیل یکی از خوراکی‌های کاهش‌دهنده‌ی کلسترول هست. کنترل فشار خون بالا و کاهش قند خون نیز از دیگر فواید آجیل برای سلامتی هستند. اما سؤالی که برای عده‌ای پیش می‌آید این هست که آیا بودادن آجیل، خواص آن را کاهش می‌دهد؟

چرا آجیل‌ها را بو می‌دهند؟

معمولا آجیل‌ها را برای بهبود طعم، عطر و ایجاد بافتی تُرد، بو می‌دهند. بو دادن به معنای قرار دادن مواد در معرض حرارت هست. بیشترِ آجیل‌ها را بدون پوسته‌شان بو می‌دهند، ولی پسته معمولا با پوسته‌اش بو داده می‌شود.

بعضی اوقات برای جدا کردن پوسته‌ی آجیل از مغز، آن را بو می‌دهند. بودادن روشی مرسوم برای جدا کردن پوسته‌ی بادام هندی از مغز آن هست. به همین دلیل بادام هندی هرگز با پوست فروخته نمی‌شود.

دو روش عمده‌ی بودادن عبارتند از:

  1. بودادن خشک: در این روش از هیچ‌ روغنی هستفاده نمی‌شود. می‌توان بودادن خشک را به‌ کمک اجاق و بر روی ماهی‌تابه انجام داد.
  2. بودادن به کمک روغن: در این روش از روغن برای بودادن هستفاده می‌شود. این روش را هم می‌توان به کمک اجاق گاز و ماهی‌تابه انجام داد.

علاوه بر این روش‌ها می‌توان آجیل‌ها را در مایکروویو نیز بو داد. شما می‌توانید آجیل بوداده بخرید یا خودتان در خانه آجیل بوداده درست کنید.

مواد مغذی موجود در آجیل خام و بوداده

بودادن، ساختار، ترکیب شیمیایی و رنگ آجیل را تغییر می‌دهد و موجب کاهش رطوبت و تُردشدن آنها می‌شود. میزان چربی، پروتئین و کربوهیدرات موجود در آجیل خام و بوداده بسیار شبیه هست. با اینکه چربی و کالری آجیل بوداده به‌ازای هر گرم کمی بیشتر هست، ولی این تفاوت بسیار اندک هست. مثلا ۲۸ گرم بادام خام محتوی ۱۶۱ کالری انرژی و ۱۴ گرم چربی هست، درحالی‌که این مقدار بادام بوداده محتوی ۱۶۷ کالری انرژی و ۱۵ گرم چربی هست.

آجیل‌ها در طول فرایند بودادن، بخشی از رطوبت‌شان را از دست می‌دهند. بنابراین آجیل وقتی بو داده می‌شود، وزنش کمتر می‌شود. به همین دلیل هست که در وزن‌های برابر، میزان چربی آجیل بوداده کمی بیشتر هست.

برخی مطالعات نشان می‌دهند که بودادن آجیل محتوای چربی کل را تغییر نمی‌دهد، ولی موجب می‌شود ساختار آجیل تغییر کند و چربی‌های چنداشباع‌نشده بیشتر مستعد اکسیداسیون شوند.

میزان پروتئین و کربوهیدرات آجیل بوداده و آجیل خام بسیار شبیه هست، بااین‌حال مقدار این درشت‌مغذی‌ها بسته به نوع آجیل ممکن هست در آجیل بوداده کمی بیشتر یا کمتر باشد.

برخلاف چیزی که احتمالا انتظار دارید، بودادن با روغن، مقدار چربی آجیل را افزایش نمی‌دهد، زیرا آجیل به‌طور طبیعی چربی بالایی دارد و توانایی جذب چربی بیشتری ندارد.

آیا بودادن به چربی‌های سالم آجیل‌ها آسیب می‌رساند؟

بودادن ممکن هست به چربی‌ های سالم آجیل‌ ها آسیب بزند.

آجیل‌ها سرشار از چربی‌های تک‌اشباع‌نشده و چنداشباع‌نشده هستند. این چربی‌ها توانایی کاهش کلسترول خون را دارند و می‌توانند از بدن در برابر بیماری‌های قلبی محافظت کنند. دمای بالا و بودادن به‌مدت طولانی، بیشترین تأثیر را در تخریب این چربی‌ها دارند.

زمانی که چربی‌های چنداشباع‌نشده در معرض حرارت قرار می‌گیرند، احتمال آسیب‌دیدن یا اکسیدشدن آنها افزایش می‌یابد. این امر موجب تشکیل رادیکال‌های آزاد و صدمه دیدن سلول‌های بدن‌ می‌شود.

چربی اکسیدشده یا فاسد، موجب تغییر طعم و بدبوشدن برخی آجیل‌ها می‌شود. خوشبختانه شما می‌توانید با کنترل زمان و دمای بودادن، تا حدودی از تشکیل این چربی‌ها جلوگیری کنید. مطالعات نشان می‌دهند دمای پایین و متوسط، چربی‌های موجود در آجیل‌ها را بهتر حفظ می‌کنند.

یک مطالعه نشان داد که هرچه دما و مدت زمان بودادن افزایش یابد، احتمال تشکیل برخی ترکیباتی که موجب اکسیداسیون می‌شوند، بیشتر هست. البته احتمال اکسیداسیون چربی‌ها به نوع آجیل نیز بستگی دارد. به‌عنوان مثال زمانی که گردو در دمای ۱۸۰ درجه‌ی سانتی‌گراد به‌مدت ۲۰ دقیقه بو داده شود، میزان اکسیداسیونش نسبت به گردوی خام ۱۷ برابر می‌شود. این در حالی هست که اکسیداسیون در فندق، ۱٫۸ برابر و در پسته ۲٫۵ برابر می‌شود. دلیل افزایش چشمگیر اکسیداسیون در گردو، مقدار بالای چربی‌های چنداشباع‌نشده‌ی آن هست. ۷۲٪ از کل چربی گردو را چربی‌های چنداشباع‌نشده تشکیل می‌دهد که بالاترین مقدار در تمام مغزههست.

در همین مطالعه، زمانی که گردو در دمای ۱۲۰ تا ۱۶۰ درجه‌ی سانتی‌گراد بو داده شد، میزان اکسیداسیون آن کاهش یافت.

چربی‌های چنداشباع‌نشده در مغزها در زمان نگهداری، نسبت به اکسیداسیون آسیب‌پذیرترند. دلیل این امر آن هست که ساختار مغزها در اثر بودادن تغییر می‌کند و باعث می‌شود چربی، بیشتر در معرض اکسیژن قرار بگیرد و راحت‌تر اکسید شود.

این امر، عمر نگهداری آجیل‌ها را کاهش می‌دهد. بنابراین آجیل بوداده نسبت به آجیل خام، زودتر فاسد می‌شود. علاوه بر این، برخی مطالعات نشان می‌دهند که مقدار چربی‌های ترانس در اثر بودادن افزایش می‌یابد، ولی این مقدار ناچیز هست.

بودادن، چه تأثیری بر مواد مغذی موجود در آجیل دارد؟

برخی مواد مغذی موجود در آجیل‌ ها حین بودادن از بین می‌ روند

آجیل‌ها منبع خوبی از مواد مغذی مانند ویتامین E، منیزیم و فسفر هستند. همچنین آجیل‌ها سرشار از آنتی‌اکسیدان‌ها هستند. برخی از این مواد مغذی نسبت به حرارت حساس‌اند و در طول فرایند بودادن از بین می‌روند.

به‌عنوان مثال برخی از آنتی‌اکسیدان‌ها در اثر بودادن کاهش می‌یابند. آنتی‌اکسیدان‌ها برای سلامتی‌ ضروری‌اند، زیرا از سلول‌ها در برابر آسیب‌های ناشی از رادیکال‌های آزاد محافظت می‌کنند.

در یک مطالعه، سطح آنتی‌اکسیدان‌های آجیل‌های مختلف در دمای ۱۵۰ درجه‌ی سانتی‌گراد از زمان شروع تا ۳۰ دقیقه بعد به‌طور مداوم کاهش یافت. نکته‌ی جالب این هست که فعالیت آنتی‌اکسیدانی پس از ۶۰ دقیقه افزایش یافت، زیرا برخی ترکیباتی که فعالیت آنتی‌اکسیدانی دارند، در فعل‌وانفعالات ناشی از بودادن ایجاد شدند.

تمام آنتی‌اکسیدان‌ها در اثر بودادن آسیب نمی‌بینند. یک مطالعه نشان داد مقدار آنتی‌اکسیدان‌های «لوتئین» و «زآگزانتین» در پسته و فندق در اثر بودادن تغییری نمی‌کند.

همچنین مطالعات نشان می‌دهند که میزان ویتامین E، ویتامین B۱ (تیامین) و کاروتنوئیدها در اثر بودادن کاهش می‌یابند. مقدار کاهش این ترکیبات، ارتباط مستقیمی با نوع آجیل و دمای بودادن دارد.

در یک مطالعه مشاهده شد بودادن گردو و بادام در قیاس با فندق موجب کاهش بیشتر ویتامین‌ها می‌شود، درحالی‌که پسته در طول بودادن تقریبا هیچ کاهش ویتامینی نداشت. سطح آلفا-توکوفرول (فعال‌ترین شکل ویتامین E) نیز در طول بودادن کاهش یافت. بعد از ۲۵ دقیقه بودادن در دمای ۱۴۰ درجه‌ی سانتی‌گراد، سطح این شکل از ویتامین E در بادام ۲۰٪ و در فندق ۱۶٪ نسبت به حالت خام آنها کاهش یافت. هرچه دما بالاتر می‌رود، شدت کاهش آلفا-توکوفرول بیشتر شد. بعد از ۱۵ دقیقه بودادن در دمای ۱۶۰ تا ۱۷۰ درجه‌ی سانتی‌گراد مقدار کاهش آلفا-توکوفرول در بادام به ۵۴٪ و در فندق به ۲۰٪ رسید. سطح ویتامین B۱ نیز مانند آلفا-توکوفرول در طول بودادن کاهش یافت. همچنین با افزایش دما این ویتامین بیشتر کاهش یافت. سطح ویتامین B۲ (ریبوفلاوین) در اثر بودادن تغییری نداشت.

در مجموع بسته به نوع آجیل و شرایط بودادن، واکنش مواد مغذی نسبت به فرایند بودادن متفاوت هست.

اگرچه مقدار برخی ویتامین‌ها در طول بودادن کاهش می‌یابد، ولی فراموش نکنید که مغزها منبع اصلی تأمین این ویتامین‌ها نیستند. در این بین بادام به‌خاطر دارا بودن مقدار زیاد ویتامین E، هستثنهست.

آجیل بوداده ممکن هست حاوی ترکیبات شیمیایی مضر باشد

طعم، بو و رنگ بهترِ آجیل‌های بوداده، در اثر ترکیباتی هست که در طول نوعی واکنش شیمیایی به‌نام «واکنش میلارد» ایجاد می‌شوند. این واکنش میان اسیدآمینه‌ی «آسپاراژین» و قند طبیعی موجود در مغزها انجام می‌شود. این پدیده موجب قهوه‌ای‌شدن آجیل‌ها می‌شود و زمانی رخ می‌دهد که دمای بودادن بالای ۱۲۰ درجه‌ی سانتی‌گراد باشد.

واکنش میلارد می‌تواند موجب تشکیل یک ماده‌ی مضر به نام «آکریل آمید» شود. مصرف زیاد این ماده در حیوانات حرکتز سرطان را در آنها تشدید می‌کند. ممکن هست این ماده در انسان نیز خاصیت بالقوه‌ی سرطان‌زایی داشته باشد. ولی در این مورد به شواهد بیشتری نیاز هست.

در تشکیل آکریل آمید، تأثیر دمای بودادن بیشتر از زمان بودادن هست.

بادام به‌خاطر داشتن مقدار بیشتری از اسید آمینه‌ی آسپاراژین بیشتر از سایر مغزها مستعد تشکیل آکریل آمید هست. تشکیل آکریل آمید در بادام از دمای ۱۳۰ درجه‌ی سانتی‌گراد شروع می‌شود و در دماهای بالاتر از ۱۴۶ درجه‌ی سانتی‌گراد به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد.

نتایج یک مطالعه نشان داد که سطح آکریل آمید موجود در بادام پس از ۲۵ دقیقه بودادن در دمای ۱۳۹ تا ۱۶۲ درجه‌ی سانتی‌گراد، افزایش چشمگیری دارد.

مطالعات نشان می‌دهند سایر آجیل‌ها در اثر بودادن آکریل آمید کمتری تولید می‌کنند. وقتی پسته در شرایط مشابه با بادام بوداده شد، میزان آکریل آمیدش نزدیک به دو برابر شد. درحالی‌که در ماکادمیا (نوعی فندق بسیار مغذی که کشت آن اخیرا در شمال کشورمان آغاز شده هست)، گردو و فندق در این شرایط هیچ آکریل آمیدی مشاهده نشد.

البته یادتان باشد این مقدار آکریل آمید موجود در بادام یا سایر غذاها کمتر از حدی هست که بخواهد سلامتی‌تان را تهدید کند. ولی اگر باز هم می‌خواهید مقدار آکریل آمید موجود در بادام را کاهش بدهید، باید مطمئن شوید دمای بودادن زیر ۱۳۰ درجه‌ی سانتی‌گراد باقی می‌ماند.

آجیل خام ممکن هست محتوی باکتری‌ها و قارچ‌های مضر باشد

آجیل خام ممکن هست محتوی باکتری‌ ها و قارچ‌ های مضر باشد.

شاید برخی باکتری‌های مضر مانند «سالمونلا» و «اشرشیا کلی» در آجیل خام وجود داشته باشند، زیرا ممکن هست در هنگام برداشت آجیل‌ها بر روی زمین بیفتند و اگر خاک به این باکتری‌ها آلوده باشد، احتمال انتقال این آلودگی‌ها به آجیل‌ها نیز وجود دارد. (سالمونلا و اشرشیا کلی موجب مسمومیت غذایی یا اسهال می‌شوند.)

آب آلوده (چه در زمان برداشت و چه پس از آن) نیز می‌تواند موجب انتقال آلودگی به آجیل شود.

در آجیل‌های خام مانند ماکادمیا، گردو و پسته سالمونلا مشاهده شده هست. نتایج یک مطالعه نشان می‌داد از تمام نمونه‌های آجیل‌های مختلف، نزدیک به ۱٪ آنها به سالمونلا آلوده بوده‌اند. بالاترین میزان آلودگی در ماکادمیا و پایین‌ترین آنها در فندق مشاهده شد.

البته مقدار سالمونلای مشاهده‌شده در نمونه‌ها بسیار پایین بود و در افراد سالم خطر بیماری‌زایی نداشت. اگرچه شیوع آلودگی آجیل‌ها زیاد رایج نیست، ولی در صورت حرکتز می‌تواند بسیار خطرناک باشد.

در ایالات متحده مصرف بادام خام موجب شیوع سالمونلا و مصرف فندق خام نیز موجب شیوع اشرشیا کلی شد.

برای از بین بردن خطر آلودگی سالمونلا، بادام‌ها باید پهستوریزه شوند.

با اینکه بودادن شمار باکتری‌های موجود در آجیل‌ها را کاهش می‌دهد، ولی در یک مطالعه در نمونه‌ی بوداده‌ی پسته سالمونلا مشاهده شد. در یک مطالعه‌ی دیگر در آجیل‌های بوداده نشانه‌ای از وجود سالمونلا و اشرشیا کلی مشاهده نشد.

علاوه بر این ممکن هست آجیل‌ها محتوی نوعی سم سرطان‌زا به نام «آفلاتوکسین» باشند. این سم توسط قارچ‌ها تولید می‌شود و می‌تواند گاهی‌اوقات آجیل‌ها و غلات را آلوده کند.

این سم در آجیل‌های خام و بوداده مانند گردو و پسته مشاهده شد. آفلاتوکسین نسبت به حرارت مقاومت بالایی دارد و معمولا در اثر فرایند بودادن از بین نمی‌رود. بهترین راه برای جلوگیری از تشکیل آفلاتوکسین، کنترل رطوبت و دما در هنگام نگهداری هست و در این مورد بودادن کمک چندانی نمی‌کند.

بالاخره آجیل خام بخوریم یا آجیل بوداده؟

معمولا آجیل‌ ها را برای بهبود طعم، بو و ایجاد بافتی ترد بو می‌ دهند.

جواب این سؤال ساده هست: هردو.

آجیل‌های خام برای سلامتی بسیار مفید هستند، ولی احتمال دارد محتوی باکتری‌های مضر باشند. البته حتی اگر آنها محتوی باکتری‌های مضر باشند، باز هم احتمال بیماری‌زایی‌شان کم هست.

در طرف مقابل آجیل‌های بوداده آنتی‌اکسیدان و ویتامین‌های کمتری دارند، برخی از چربی‌های مفیدشان آسیب دیده‌اند و در آنها آکریل آمید ایجاد شده هست (نه در مقادیر خطرناک).

در پایان باید بگوییم دما و زمان بودادن بسیار تعیین‌کننده هست. اگر آجیل‌ها در دمای نزدیک به ۱۴۰ درجه‌ی سانتی‌گراد و به‌مدت ۱۵ دقیقه بو داده شوند، چربی‌ها آسیب نمی‌بینند، کاهش ویتامین‌ها حداقل و احتمال تشکیل آکریل آمید هم پایین خواهد بود.

اگر می‌خواهید آجیل بوداده بخورید، یادتان باشد که بسیاری از آجیل‌های موجود در بازار محتوی نمک و در برخی مواقع محتوی شکر هستند که برای سلامتی خیلی خوب نیستند.

به‌جای خرید آجیل‌های بوداده، خودتان آجیل خام بخرید و بر روی اجاق گاز آن را بو بدهید. با این روش می‌توانید دما و زمان بو دادن را کنترل کنید. بو دادن در دمای پایین (بین ۱۲۰ تا ۱۴۰ درجه‌ی سانتی‌گراد) و حتی در دمای متوسط (۱۴۰ تا ۱۶۰ درجه‌ی سانتی‌گراد) می‌تواند موجب ایجاد بهترین طعم و بافت در آجیل‌ها شود.

اگر می‌خواهید طعم آجیل‌ها را از طریق بودادن با روغن بهبود بدهید، فراموش نکنید که برخی روغن‌ها برای این کار مناسب نیستند. بهتر هست برای بو دادن آجیل‌ها با روغن، از روغن‌هایی مانند روغن نارگیل هستفاده کنید که مقاومت حرارتی خوبی دارند.

admin بدون نظر ادامه مطلب

رژیم کِتوژنیک یک رژیم غذایی با کربوهیدرات کم و چربی بالهست که فواید بسیاری برای سلامتی دارد. تأثیر این رژیم در کاهش وزن و بهبود سلامتی، در بیش از ۲۰ مطالعه‌ی مختلف اثبات شده هست. ممکن هست رژیم کتوژنیک در بهبود بیماری‌هایی مانند دیابت، سرطان، صرع و آلزایمر نیز مفید باشد. اگر می‌خواهید با این رژیم لاغری بیشتر آشنا شوید، با ادامه‌ی این مطلب همراه شوید.

رژیم کتوژنیک چیست؟

رژیم کتوژنیک تشابهات زیادی با رژیم کم کربوهیدرات و رژیم اَتکینز دارد (رژیم اتکینز یک رژیم لاغری سریع هست). این رژیم لاغری با کاهش شدید کربوهیدرات و جایگزینی آن با چربی همراه هست. نتیجه‌ی این امر ایجاد یک حالت متابولیکی در بدن به نام «کِتوز» هست.

با ایجاد حالت کتوزی، توانایی بدن برای چربی سوزی و تأمین انرژی، به‌طور فوق‌العاده‌ای افزایش می‌یابد. رژیم کتوژنیک باعث می‌شود چربی‌ها در کبد به «کِتون‌» تبدیل شوند. این رژیم غذایی موجب کاهش قند خون و سطح انسولین می‌شود. این امر به‌همراه افزایش کتون‌ها فواید بی‌شماری برای سلامتی دارد.

انواع رژیم کتوژنیک

رژیم کتوژنیک یک رژیم غذایی با کربوهیدرات بسیار پایین و چربی بالهست.

  • رژیم کتوژنیک هستاندارد (SKD): این رژیم محتوی مقدار بسیار کمی کربوهیدرات، مقدار متوسطی پروتئین و مقدار زیادی چربی هست. این نوع از رژیم کتوژنیک به‌طور معمول محتوی ۷۵٪ چربی، ۲۰٪ پروتئین و ۵٪ کربوهیدرات هست.
  • رژیم کتوژنیک دوره‌ای (CKD): در این رژیم، دوره‌هایی با کربوهیدرات بیشتر وجود دارد. به‌عنوان مثال در طول هفته، ۵ روز از رژیم کتوژنیک پیروی می‌کنید و در ۲ روز بعدی مصرف کربوهیدرات را افزایش می‌دهید.
  • رژیم کتوژنیک هدفمند (TKD): این رژیم به شما اجازه می‌دهد تا در نزدیکی تمرینات ورزشی‌تان کربوهیدرات بیشتری مصرف کنید.
  • رژیم کتوژنیک با پروتئین بالا: این رژیم شبیه به رژیم هستاندارد هست، با این تفاوت که محتوی مقدار بیشتری پروتئین هست. رژیم کتوژنیک با پروتئین بالا محتوی ۶۰٪ چربی، ۳۵٪ پروتئین و ۵٪ کربوهیدرات هست.

با اینکه بیشتر مطالعات بر روی رژیم کتوژنیک هستاندارد و رژیم کتوژنیک با پروتئین بالا صورت گرفته‌ هست، ولی رژیم‌های کتوژنیک هدفمند و دوره‌ای روش‌های پیشرفته‌تری هستند و عمدتا توسط ورزشکاران و بدنسازان مورد هستفاده قرار می‌گیرند.

بیشتر اطلاعات موجود در این مطلب، حول رژیم کتوژنیک هستاندارد می‌چرخد. بااین‌حال بسیاری از اصول رژیم کتوژنیک هستاندارد با سایر رژیم‌های کتوژنیک مشابه هست.



آیا رژیم‌های کتوژنیک واقعا در کاهش وزن مؤثرند؟

بله! رژیم‌های کتوژنیک راه مؤثری برای کاهش وزن و کاهش خطر بیماری‌های مختلف هستند. در واقع تحقیقات نشان می‌دهند که رژیم کتوژنیک بسیار بهتر از رژیم‌های توصیه‌شده‌ی کم‌چربی هستند.

رژیم کتوژنیک با قابلیت سیرکنندگی‌اش موجب می‌شود بدون نیاز به کالری‌شماری یا وسواس درمورد غذای مصرفی، وزن کم کنید. یک مطالعه نشان می‌دهد که رژیم کتوژنیک نسبت به رژیم غذایی کم‌چربی با محدودیت کالری، در کاهش وزن ۲٫۲ برابر موفق‌تر عمل می‌کند. علاوه بر این رژیم کتوژنیک موجب کاهش تری‌گلیسرید و افزایش کلسترول خوب خون (HDL) نیز می‌شود.

یک مطالعه‌ی دیگر نشان می‌دهد کسانی که رژیم کتوژنیک را دنبال می‌کنند، ۳ برابر کسانی که رژیم توصیه‌شده‌ی انجمن دیابت بریتانیا را دنبال می‌کنند، وزن کم می‌کنند.

برتری رژیم کتوژنیک بر رژیم کم‌چربی، چندین دلیل دارد. یکی از این دلایل، افزایش پروتئین مصرفی هست که این امر به‌نوبه‌ی خود فواید زیادی برای سلامتی دارد. علاوه بر این، افزایش کتون‌ها، کاهش قند خون و بهبود حساسیت به انسولین نیز در تأثیرگذاری رژیم کتوژنیک نقشی کلیدی دارند.

تأثیر رژیم کتوژنیک بر دیابت و پیش‌دیابت چگونه هست؟

دیابت موجب تغییراتی در سوخت‌وساز، افزایش قند خون و اختلالاتی در عملکرد انسولین می‌شود. رژیم کتوژنیک در کاهش چربی اضافی مؤثر هست. وجود چربی اضافه در بدن، با ابتلا به دیابت نوع ۲، پیش‌دیابت و نشانگان سوخت‌وسازی ارتباط نزدیکی دارد.

نتایج مطالعه‌ای حاکی از آن هست که رژیم کتوژنیک می‌تواند مقاومت به انسولین را تا ۷۵٪ بهبود ببخشد. در مطالعه‌ی دیگری که بر روی مبتلایان به دیابت صورت گرفت، مشاهده شد ۷ نفر از ۲۱ نفری که رژیم کتوژنیک را دنبال می‌کنند، می‌توانند مصرف تمام داروهایشان را متوقف کنند.

در مطالعه‌ی دیگری کسانی که رژیم کتوژنیک را دنبال کردند، توانستند ۱۱٫۱ کیلوگرم وزن کم کنند. درحالی‌که کسانی که رژیم غذایی با کربوهیدرات بالاتر داشتند، توانستند تنها ۶٫۹ کیلوگرم وزن کم کنند. اهمیت این موضوع به‌خاطر تأثیری هست که اضافه وزن بر دیابت نوع ۲ دارد.

همچنین ۹۵٫۲% از مبتلایان به دیابت که رژیم کتوژنیک را دنبال کردند، توانستند مصرف داروهای دیابت‌شان را قطع کنند یا کاهش بدهند. این عدد برای کسانی که رژیم‌های با کربوهیدرات بیشتر را دنبال می‌کردند، ۶۲٪ بود.



فواید رژیم کتوژنیک برای سلامتی چیست؟

رژیم کتوژنیک خطر بیماری های قلبی را کاهش می دهد.

رژیم کتوژنیک می‌تواند ابزار مؤثری برای درمان بیماری‌های عصبی مانند صرع باشد. مطالعات زیادی فواید رژیم کتوژنیک را برای گستره‌ی وسیعی از بیماری‌ها به اثبات رسانده‌اند. این بیماری‌ها عبارتند از:

  • بیماری‌های قلبی: رژیم کتوژنیک خطر عوامل مؤثر بر بیماری‌های قلبی را کاهش می‌دهد. به‌عنوان مثال در کنترل فشار خون بالا، کاهش قند خون و چربی بدن مؤثر هست و سطح کلسترول خوب خون را افزایش می‌دهد.
  • سرطان: رژیم کتوژنیک تاکنون برای درمان برخی از سرطان‌ها و تأخیر در رشد تومورها مورد هستفاده قرار گرفته هست.
  • بیماری آلزایمر: این رژیم غذایی می‌تواند نشانه‌های بیماری آلزایمر را کاهش بدهد و روند پیشرفت این بیماری را به تأخیر بیندازد.
  • صرع: تحقیقات نشان می‌دهند رژیم کتوژنیک می‌تواند حرکتز تشنج در کودکان مبتلا به صرع را به‌طور چشمگیری کاهش بدهد.
  • بیماری پارکینسون: یک مطالعه از تأثیر رژیم کتوژنیک در بهبود نشانه‌های بیماری پارکینسون حکایت دارد.
  • سندروم تخمدان پلی‌کیستیک: رژیم کتوژنیک در کاهش سطح انسولین مؤثر هست. این امر می‌تواند نقش مهمی در جلوگیری از ابتلا به سندروم تخمدان پلی‌کیستیک (یکی از انواع کیست تخمدان) داشته باشد.
  • آسیب‌های مغزی: یک مطالعه‌‌ی صورت‌گرفته بر روی جانوران حاکی از آن بود که رژیم کتوژنیک می‌تواند به کاهش آسیب‌های مغزی و بهبود مغز پس از آسیب‌ها کمک کند.
  • آکنه: کاهش سطح انسولین، مصرف کمتر شیرینی‌ها و غذاهای فرآوری‌شده، راه مناسبی برای درمان آکنه هست.

البته برای اثبات قطعی برخی از موارد بالا به مطالعات بیشتری نیاز هست.

در رژیم کتوژنیک، چه غذاهایی نباید بخورید؟

به‌طورکلی باید مصرف غذاهای سرشار از کربوهیدرات‌، محدود شود. موارد زیر خوراکی‌هایی هستند که باید مصرف‌شان را محدود یا قطع کنید:

  • غذاهای شیرین: نوشابه، آبمیوه، کیک، آب‌نبات، بستنی و …؛
  • غلات و محصولات سرشار از نشهسته: محصولات بر پایه‌ی گندم، برنج، پهستا، غلات صبحانه و …؛
  • میوه‌ها: تمام میوه‌ها به‌جز مقادیر کم میوه‌های خانواده‌ی بِری مانند توت‌فرنگی؛
  • حبوبات و لوبیا: نخود فرنگی، لوبیا قرمز، عدس، لپه و …؛
  • سبزیجات ریشه‌ای و غده‌ای: سیب‌زمینی، سیب‌زمینی شیرین، هویج و …؛
  • برخی از چاشنی‌ها و سُس‌ها: این محصولات معمولا محتوی شکر و چربی‌های ناسالم‌اند؛
  • چربی‌های ناسالم: روغن‌های گیاهی فرآوری‌شده، سُس مایونز و …؛
  • الکل: بسیاری از نوشیدنی‌های الکلی به‌خاطر دارا بودن کربوهیدرات می‌توانند بدن‌تان را از حالت کتوزی خارج کنند؛
  • غذاهایی که محتوی شیرین‌کننده‌های جایگزین شکر هستند: این غذاها اغلب سرشار از الکل قند (نوعی الکل تهیه‌شده از قند) هستند و در برخی موارد بر سطح کتون‌ها تأثیر می‌گذارند. همچنین این غذاها معمولا بسیار فرآوری‌شده هستند.


در رژیم کتوژنیک، چه غذاهایی می‌توانید بخورید؟

باید در رژیم کتوژنیک از گوشت ها ، مغزها ، تخم مرغ ، پنیر و آووکادو بیشتر هستفاده کنید.

  • گوشت‌ها: گوشت قرمز، هستیک، مرغ، بوقلمون، سوسیس، کباب و همبرگر؛
  • ماهی‌های چرب: ماهی سالمون، تُن، قزل‌آلا و ماکرل؛
  • تخم‌مرغ: بهتر هست از تخم‌مرغ‌های ارگانیک و محتوی امگا ۳ هستفاده کنید؛
  • کره و خامه: تا حد امکان بهتر هست از شیر حیواناتی تهیه شود که تغذیه‌‌ی طبیعی داشته‌اند؛
  • پنیر: پنیرهای فرآوری‌نشده مانند چدار، پنیر آبی و موتزارلا؛
  • مغزها و دانه‌ها: بادام، گردو، تخم کتان، تخمه‌ی کدو، تخم شربتی و …؛
  • چربی‌های سالم: روغن زیتون بکر، روغن نارگیل و روغن آووکادو؛
  • آووکادو: آووکادو کامل یا له‌شده؛
  • سبزیجاتی که کربوهیدرات پایینی دارند: بیشتر سبزیجات سبزرنگ، گوجه فرنگی، پیاز، فلفل و …؛
  • چاشنی‌ها: نمک، فلفل، سبزیجات خشک و ادویه‌جات مختلف.


نمونه‌ای از برنامه‌ی یک‌هفته‌ای رژیم کتوژنیک

شنبه

  • صبحانه: املت گوشت با پنیر و سبزیجات؛
  • ناهار: همبرگر بدون نان با برش‌هایی از پنیر و مغزها؛
  • شام: ماهی سفید، تخم‌مرغ و اسفناج تفت‌داده‌شده در روغن نارگیل.

یک‌شنبه

  • صبحانه: تخم‌مرغ به‌همراه گوشت و قارچ؛
  • ناهار: همبرگر با سُس سالسا، پنیر و آووکادو؛
  • شام: هستیک به همراه تخم‌مرغ و سالاد دورچین.

دوشنبه

  • صبحانه: گوشت، تخم‌مرغ و گوجه‌فرنگی؛
  • ناهار: سالاد مرغ با روغن زیتون و پنیر فتا؛
  • شام: ماهی سالمون با مارچوبه که در کره درست شده هست.

سه‌شنبه

  • صبحانه: تخم‌مرغ، گوجه‌فرنگی، املت پنیر بُز با ریحان؛
  • ناهار: شیر بادام، کره‌ی بادام‌زمینی، میلک‌شیک پودر کاکائو با شکر برگ؛
  • شام: کوفته قلقلی، پنیر چدار و سبزیجات.

چهارشنبه

  • صبحانه: میلک‌شیک کتوژنیک مانند میلک‌شیک بادام‌زمینی و میلک‌شیک توت‌فرنگی؛
  • ناهار: سالاد میگو با روغن زیتون و آووکادو؛
  • شام: گوشت گوساله با پنیر پارمزان، کلم حرکتکلی و سالاد.

پنج‌شنبه

  • صبحانه: املت با آووکادو، سالسا، فلفل، پیاز و ادویه‌جات؛
  • ناهار: یک مشت آجیل به‌همراه کرفس، آووکادو و سالسا؛
  • شام: مرغ با سُس پستو، پنیر خامه‌ای و سبزیجات.

جمعه

  • صبحانه: مهست با کره‌ی بادام‌زمینی، پودر کاکائو و شکر برگ؛
  • ناهار: گوشت گوساله‌ی سرخ‌شده در روغن نارگیل همراه با سبزیجات؛
  • شام: همبرگر یا کباب کوبیده بدون نان و برنج همراه با تخم‌مرغ و پنیر.

سعی کنید در درازمدت انواع گوشت‌ها و سبزیجات موجود در برنامه‌ی غذایی‌تان را عوض کنید. زیرا مواد غذایی مختلف، خواص و فواید متفاوتی برای سلامتی دارند.



میان‌وعده‌های کتوژنیک سالم

اگر در بین وعده‌های غذایی‌تان احساس گرسنگی کردید، در زیر نمونه‌های خوبی از میان‌وعده‌های مناسب برای کاهش وزن متناسب با رژیم کتوژنیک آمده هست:

  • گوشت یا ماهی چرب؛
  • پنیر؛
  • یک مشت از آجیل و دانه‌ها؛
  • پنیر به همراه زیتون؛
  • ۱ تا ۲ تخم‌مرغ آب‌پز؛
  • شکلات تلخ ۹۰٪؛
  • میلک‌شیک با شیر بادام، پودر کاکائو و کره‌ی بادام‌زمینی؛
  • مهست پرچرب همراه با کره‌ی بادام‌زمینی و پودر کاکائو؛
  • توت‌فرنگی و خامه؛
  • کرفس به‌همراه آووکادو و سُس سالسا؛
  • مقدار کمی از غذای باقی‌مانده از وعده‌ی قبل.

نکاتی برای حفظ رژیم کتوژنیک در رستوران‌ها

حفظ رژیم کتوژنیک در رستوران‌ها کار خیلی سختی نیست. در منوی بسیاری از رستوران‌ها گوشت یا ماهی وجود دارد. این غذاها را سفارش بدهید و هرگونه غذایی را که محتوی مقدار زیادی کربوهیدرات هست، با سبزیجات اضافه جایگزین کنید.

غذاهای حاوی تخم‌مرغ نیز گزینه‌های مناسبی به‌عنوان وعده‌ی غذایی هستند. به‌عنوان مثال املت یا تخم‌مرغ به‌همراه گوشت، گزینه‌های مناسبی هستند.

گزینه‌ی دیگری که برای انتخاب دارید، همبرگر بدون نان یا کباب بدون برنج هست. همچنین بهتر هست به‌جای برنج، نان و سیب‌زمینی سرخ‌شده، از سبزیجات هستفاده کنید. مقدار بیشتری آووکادو، پنیر، گوشت و تخم‌مرغ مصرف کنید.

عوارض جانبی رژیم کتوژنیک و راه‌های کاهش آنها

معمولا رژیم کتوژنیک برای افراد سالم مشکلی ایجاد نمی‌کند، ولی ممکن هست در برخی مواقع تا زمانی که بدن به آن عادت کند، عوارضی ایجاد کند. یکی از این عوارض آنفولانزای کِتو (آنفولانزای کربوهیدرات کم) نامیده می‌شود و پس از چند روز از شروع رژیم حرکتز می‌کند.

آنفولانزای کتو موجب کاهش انرژی، تضعیف عملکرد ذهنی، افزایش گرسنگی، مشکلات خواب، حالت تهوع، اختلالات گوارشی و کاهش عملکرد ورزشی افراد می‌شود.

برای کاهش این عوارض بهتر هست چند هفته رژیم کم‌کربوهیدرات را دنبال کنید تا بدن‌تان یاد بگیرد چگونه چربی بیشتری بسوزاند و سپس کربوهیدرات را از رژیم غذایی‌تان حذف کنید.

رژیم کتوژنیک ممکن هست تعادل آب و مواد معدنی را در بدن‌تان برهم بزند. بنابراین به وعده‌های غذایی‌تان کمی نمک اضافه کنید یا از مکمل های غذایی هستفاده کنید. مصرف روزانه ۳ تا ۴ گرم سدیم، یک گرم پتاسیم و ۳۰۰ میلی‌گرم منیزیم می‌تواند عوارض احتمالی ناشی از رژیم کتوژنیک را به حداقل برساند.

حداقل در شروع رژیم کتوژنیک باید تا جایی غذا بخورید که سیر شوید و مصرف کالری‌تان را محدود نکنید. معمولا رژیم کتوژنیک به خودی‌خود موجب کاهش وزن می‌شود و نیازی به ایجاد محدودیت در کالری دریافتی نیست.

مکمل‌های تغذیه‌ای برای رژیم کتوژنیک

مواد معدنی ، کافئین ، کتون ها و کراتین از مکمل هایی هستند که می توان در رژیم کتوژنیک هستفاده کرد.

معمولا مکملی برای رژیم کتوژنیک ضروری نیست، ولی مصرف مکمل‌های زیر می‌تواند سودمند باشد:

  • روغن MCT (تری‌گلیسرید با زنجیره‌ی متوسط): می‌توانید آن را به نوشیدنی‌ها و مهست بیفزایید. روغن MCT به تأمین انرژی و افزایش سطح کتون‌ها کمک می‌کند.
  • مواد معدنی: زمانی که تازه رژیم کتوژنیک را شروع می‌کنید، ممکن هست تعادل آب و مواد معدنی در بدن‌تان دستخوش تغییراتی شود. بنابراین افزودن نمک و سایر مواد معدنی اهمیت ویژه‌ای می‌یابد.
  • کافئین: کافئین می‌تواند در افزایش سطح انرژی، کاهش چربی و بهبود عملکرد فرد مؤثر باشد.
  • کتون‌های خارجی: این مکمل‌ها می‌توانند به افزایش سطح کتون‌های بدن کمک کنند.
  • کراتین: کراتین برای سلامتی و عملکرد فرد فواید بسیاری دارد. اگر رژیم کتوژنیک را با ورزش همراه می‌کنید، مصرف مکمل کراتین می‌تواند بسیار سودمند باشد.
  • پروتئین آب‌پنیر: می‌توانید نصف ملاقه پروتئین آب‌پنیر را به میلک‌شیک یا مهست اضافه کنید تا مصرف پروتئین روزانه‌تان افزایش یابد.


سؤالات رایج درخصوص رژیم کتوژنیک

۱. آیا می‌توانم باز هم کربوهیدرات مصرف کنم؟

بله. بهتر هست اوایل رژیم کربوهیدرات را حذف کنید. پس از ۲ تا ۳ ماه می‌توانید در موقعیت‌های خاص کربوهیدرات مصرف کنید، ولی دوباره باید به رژیم‌تان برگردید.

۲. آیا رژیم کتوژنیک باعث از بین رفتن عضلات می‌شود؟

خطر کاهش عضلات در تمام رژیم‌های غذایی‌ وجود دارد. بااین‌حال افزایش مصرف پروتئین‌ها و سطح کتون بالا می‌تواند احتمال کاهش عضلات را به حداقل برساند. (مخصوصا اگر با وزنه‌ها کار می‌کنید.)

۳. آیا می‌توان با رژیم کتوژنیک عضله‌سازی کرد؟

بله. اما ممکن هست این رژیم برای عضله سازی به‌خوبی رژیم‌های با کربوهیدرات متوسط نباشد.

۴. آیا مصرف کالری زیاد یا خوراکی‌های سرشار از کربوهیدرات در برخی روزها ضروری هست؟

خیر. بااین‌حال ممکن هست مصرف کالری بیشتر در برخی روزها سودمند باشد.

۵. چه مقدار پروتئین می‌توانم مصرف کنم؟

مصرف پروتئین باید در حد متوسط باشد. مصرف زیاد پروتئین ممکن هست موجب جهش سطح انسولین و کاهش کتون‌ها شود. حداکثر می‌توانید ۳۵٪ از کل کالری مصرفی‌ روزانه‌تان را از پروتئین‌ها دریافت کنید.

۶. اگر به‌طور مداوم احساس خستگی و ضعف داشتم، باید چه کاری انجام بدهم؟

اگر دائما احساس خستگی و ضعف دارید، شاید به‌طور کامل وارد حالت کتوزی نشده‌اید یا بدن‌تان نمی‌تواند به‌خوبی از چربی‌ها و کتون‌ها هستفاده کند. برای مقابله با این وضعیت مقدار کربوهیدرات مصرفی‌تان را کاهش بدهید و نکات بالا را دوباره بررسی کنید. مصرف مکمل‌هایی مانند روغن MCT و کتون‌ها نیز می‌تواند به خارج شدن از این وضعیت کمک کند.

۷. چرا ادرارم بوی میوه می‌دهد؟

نگران نباشید. دلیل این امر به‌خاطر دفع محصولات جانبی حاصل از کتوز هست.

۸. نفسم بدبو شده هست، علت آن چیست؟

این امر جزو عوارض جانبی رایج رژیم کتوژنیک هست. برای مقابله با این وضعیت آب‌های طعم‌دار و آدامس بدون شکر هستفاده کنید.

۹. آیا کتوز بسیار خطرناک هست؟

برخی کتوز را با کتواسیدوز اشتباه می‌گیرند. کتوز طبیعی هست، ولی کتواسیدوز در اثر دیابت رخ می‌دهد. کتواسیدوز خطرناک هست. اما کتوز در رژیم کتوژنیک کاملا طبیعی هست و ضرری برای سلامتی ندارد.

۱۰. من دچار اختلال هضم و اسهال شده‌ام، چه‌ کار کنم؟

اختلال هضم و اسهال جزو عوارض جانبی رایج رژیم کتوژنیک هستند که به‌طور طبیعی پس از ۳ تا ۴ هفته از بین می‌روند. اگر این وضعیت ادامه پیدا کرد، از خوراکی‌های حاوی فیبر بالا بیشتر هستفاده کنید. مکمل‌های منیزیم نیز می‌تواند به درمان یبوست کمک کند.

نکته‌ی آخر

رژیم کتوژنیک برای افرادی که اضافه وزن دارند، مبتلایان به دیابت و کسانی که می‌خواهند سلامت متابولیک‌شان را بهبود بدهند، فوق‌العاده هست. اما ممکن هست این رژیم برای ورزشکاران حرفه‌ای و کسانی که می‌خواهند حجم عضلات و وزن‌شان را بالا ببرند، مناسب نباشد.

مانند تمام رژیم‌ها و انواع روش های لاغری، این رژیم تنها زمانی می‌تواند ثمربخش باشد که در اجرای آن ثبات‌قدم داشته باشید و برای مدتی طولانی آن را دنبال کنید.

برگرفته از: healthline

admin بدون نظر ادامه مطلب

افزایش سهم بازار، به معنای افزایش تعداد مشتریان و به‌دنبال آن افزایش سود هست. بنابراین بسیاری از شرکت‌ها برای رسیدن به سود و درآمد بیشتر، از هستراتژی‌های مختلفی برای رسیدن به این مقصود هستفاده می‌کنند. در این مطلب، چند راهکار را برای افزایش سهم بازار عنوان می‌کنیم.

هر سازمان یا شرکتی که می‌خواهد در بازار به موفقیت دست پیدا کند، باید به‌طور پیوسته برای افزایش سهم خود از بازار تلاش کند. اما حقیقت این هست که بیشتر شرکت‌ها، از برنامه‌ریزی‌ها و پروژه‌های سالانه‌ی خود فاصله می‌گیرند و به اهداف موردنظرشان نمی‌رسند. زمانی که در انتهای سال مالی، درآمد شرکت، محاسبه و میزان موفقیت آن ارزیابی می‌شود، معمولا انتظارات برآورده نمی‌شوند و اهداف درنظر گرفته‌شده تبدیل به واقعیت نمی‌شوند. حتی اگر انتظارات برآورده‌ شده باشند، مقیاس موفقیت واقعی، رشد درصد سهم بازار نیست، بلکه این مقیاس باید با سایر رقیبان شما که در صنعت یکسانی فعالیت می‌کنند، درنظر گرفته شود. درواقع نباید سهم خود را از بازار به‌تنهایی در‌نظر بگیرید و باید آن را با رقبا مقایسه کنید.

چه زمانی برای گسترش کسب‌وکار مناسب هست؟

افزایش سهم بازار - مان مناسب برای گسترش کسب و کار

هرگز این اشتباه را مرتکب نشوید: پیش از زمان مناسب، برای رشد کسب‌وکارتان اقدام نکنید. صبر کنید تا شرکت شما پشتوانه‌ای قوی از موفقیت‌های قبلی در بازار به دست آورد و شما نیز مدارک و شواهد فراوانی برای اثبات موفقیت مدل کسب‌و‌کارتان در دست داشته باشید. درنظر گرفتن این نکته به همراه تحقیقات اولیه در بازار، به شما خواهد گفت که آیا تقاضای کافی برای توجیه گسترش کسب‌وکار وجود دارد یا خیر. نتایج این بررسی، زمان صحیح را برای اجرای پروژه‌های گسترش کسب‌وکار، برای شما مشخص خواهد کرد.

کار کردن روی هستراتژی‌های توسعه به شما کمک می‌کند تا میزان پیشرفت خود را بسنجید. همچنین، این هستراتژی‌ها، هزینه‌ها، روش‌ها، اهداف و برنامه‌های عملی موردنظر را برای شما مشخص می‌کنند. شما هم باید برنامه‌ی کسب‌وکار یا همان بیزینس پلن خود را از نظر ساختاری مطابق با این هستراتژی تجدید کنید.

برنده‌ی واقعی در بازار کسی هست که به سهم بازار سایر رقبا دست پیدا کند. اگر افزایش سهم بازار با نفوذ در بازار همراه نباشد، تأثیرگذار نخواهد بود.

اما برای افزایش سهم بازار همراه با نفوذ چه باید کرد؟ در ادامه‌ی این مطلب، چند قانون اصلی را برای افزایش سهم بازار و جذب کردن مشتریان سایر رقبا، معرفی می‌کنیم.

۱. ایجاد سهم بازار

افزایش سهم بازار - ایجاد سهم بازار

بیشتر شرکت‌هایی که موقعیت خود را در بازار بررسی می‌کنند، به این نتیجه می‌رسند که پایین‌تر از سطح بهینه‌ی سهم بازار عمل می‌کنند. آنها معمولا خود را در فرایند تولید به‌طور کامل بهینه نکرده‌اند. به همین دلیل هست که برای دستیابی به اقتصاد توزیعی و اقتصاد تبلیغاتی، به اندازه‌ی کافی بزرگ نیستند. آنها غالبا قادر نیستند تا به منظور افزایش سود، هستعدادهای قوی‌تری را جذب کنند و به سهم بیشتری از بازار دست یابند.

هستراتژی‌های افزیش سهم بازار، باید چند نکته را موردتوجه قرار دهند، به عنوان مثال:

  1. بازار اولیه، پایدار، در حال نزول یا در حال رشد هست؟
  2. محصول تولید‌شده نسبت به رقبا متمایز یا همگن هست؟
  3. منابع شرکت نسبت به منابع سایر رقبا، کمتر یا بیشتر هست؟
  4. رقیبان شرکت انگشت‌شمار‌ند یا تعداد زیادی رقیب وجود دارد؟ تأثیرگذاری هر کدام چقدر هست؟


نوآوری در محصول

این مورد، یکی از مؤثرترین هستراتژی‌های افزایش سهم بازار برای محصول هست. از سوی دیگر، محدودیت محصول می‌تواند برای رشد در یک بازار نوظهور، مناسب باشد. با این حال ممکن هست که تغییری در بازارهای فعلی و موجود ایجاد نکند. شرکت‌هایی مثل زنیت، زیراکس، پولاراید، کنترل دیتا و شرکت‌هایی از این دست، به این دلیل به موفقیت فوق‌العاده‌ای دست پیدا کردند که برای تولید محصولی بهتر و خلاقانه‌تر، تمام توجه و تمرکز خود را به کار بردند.

نوآوری غالبا یک هستراتژی پرخطر و گران هست که به بررسی‌ دقیق نیاز بازار، زمان‌بندی دقیق و سرمایه‌گذاری وسیع نیاز دارد.

تقسیم‌بندی بازار

این هستراتژی هم می‌تواند در افزایش سهم بازار موردهستفاده قرار گیرد. بسیاری از شرکت‌های دنیا، فقط بازار انبوه را هدف می‌گیرند و به شعبه‌ها و حاشیه‌ی بازار توجه ندارند. این اشتباه بزرگی هست که نمونه‌ی آن را در بعضی از خودروسازان آمریکایی دیده‌ایم. این شرکت‌ها برای سال‌های متمادی، بر تولید اتومبیل‌های بزرگ تمرکز کرده بودند و ادعا می‌کردند که بازار ماشین‌های کوچک، به اندازه‌ی کافی سودبخش نیست. در آغاز، این خلاء توسط شرکت فولکس‌واگن پر شد و بعدها شرکت‌های ژاپنی و اروپایی این بازار فراموش‌شده را به دست گرفتند و به سودهای کلانی رسیدند.



نوآوری در توزیع

افزایش سهم بازار - نوآوری در توزیع

این هستراتژی می‌تواند به شرکت در پوشش جامع بازار کمک کند. برای اینکه این مورد را به‌خوبی متوجه شوید این دو مثال را درنظر بگیرید. شرکت ساعت‌سازی تایمکس، محصولات خود را در اوت‌لت‌ها و فروشگاه‌های غیرمعمول می‌فروشد، مثلا در فروشگاه‌های پوشاک یا داروخانه‌ها. این فروشنده‌ها، فروش محصولاتی ارزان‌تر از دیگر برندها را رد کرده‌اند، درنتیجه موقعیت فوق‌العاده‌ای برای معرفی و رشد شرکت تایمکس ایجاد شده هست. یا مثلا شرکت اوان (Avon) که یک شرکت تولیدکننده‌ی محصولات آرایشی و بهداشتی هست به جای مبارزه برای پیدا کردن جایگاه ثابت در فروشگاه‌های زنجیره‌ای خرده‌فروشی، به فروش در بخش‌های مغفول‌مانده و فراموش‌‌شده‌ی فروشگاه‌ها مثلا آستانه‌ی درب ورودی، روی آورده هست.

نوآوری در تبلیغات

این مورد یکی دیگر از هستراتژی‌های افزیش سهم بازار هست که شرکت‌های بزرگ همواره آن را موردتوجه قرار می‌دهند و با انتخاب و اجرای تبلیغات و شعارهای خلاقانه، توجه مشتریان را جلب می‌کنند. برندسازی و ترویج خلاقانه و هوشمندانه، به‌سختی توسط رقبا قابل تکرار هست. البته درنظر داشه باشید که بسیاری از شرکت‌ها تأکید بیشتری بر تبلیغات نوآورانه‌ دارند، درحالی که بیشتر تلاش یک شرکت باید در بخش تولید یا نوآوری در توزیع باشد. تبلیغات جذاب و پرسروصدا درصورتی که با بهبود ارزش مشتری و بهینه‌سازی تولید همراه نباشد، مانند طبلی توخالی خواهد بود.



۲. حفظ سهم بازار

بسیاری از شرکت‌ها، درحالی که موقعیت خود را در بازار ارزیابی می‌کنند، به این نتیجه می‌رسند که در سطح قابل‌قبول و بهینه‌ای فعالیت می‌کنند. از طرف دیگر، ریسک یا هزینه‌های افزایش سهم بازار ممکن هست این دستاوردها را با مشکل مواجه کند. کاهش سهم بازار فعلی و موجود، ممکن هست به کاهش سود منجر شود. این شرکت‌ها باید بیش از هر چیز بر حفظ سهم بازاری که در اختیار دارند، تمرکز کنند.

اما این شرکت‌ها، اغلب به این نتیجه می‌رسند که حفظ سهم بازار به اندازه‌ی افزایش آن، چالش‌برانگیز و سخت هست. آنها با روش‌هایی مثل معرفی محصولات جدید، حضور در بخش‌های جدید بازار، تلاش برای ایجاد فرم‌های جدید توزیع و اجرای تبلیغات نو، داشتن رقبای شکست‌خورده یا در شرف شکست، برای به دست آوردن سهم بازار پایدار شرکت‌های دیگر تلاش می‌کنند.

کاهش قیمت‌ها، یکی از رایج‌ترین و آزاردهنده‌ترین شیوه‌های حمله به سهم بازار دیگر شرکت‌ههست. در چنین شرایطی شرکتی که سهم بازار بیشتری دارد بر سر دوراهی قرار می‌گیرد. یا باید قیمت‌ها را کاهش دهد و سهم خود را از بازار حفظ کند یا بخشی از سهم بازار خود را تسلیم کند و قیمت‌هایش را ثابت نگه دارد. اگر شرکت، راه دوم یعنی ثابت نگه داشتن قیمت‌ها را انتخاب کند، بخشی از سهم بازار خود را از دست می‌دهد. اگر این مقدار سهم از دست‌رفته از میزان موردانتظار شرکت بسیار بیشتر باشد، هزینه‌های بازسازی را دوبرابر می‌کند و درواقع ضرر آن از سودی که با حفظ قیمت نصیب شرکت می‌شود، بسیار بیشتر خواهد شد.

نوآوری در محصول

این روش، بهترین روش دفاعی برای حفظ سهم بازار هست؛ همین هستراتژی برای شرکت‌های رقیبِ در شرف شکست هم می‌تواند به همین اندازه مفید باشد تا سهم بازار شرکت دیگر را به دست بگیرند. یک شرکت پیشرو، نباید در چنین شرایطی، نگران هستراتژی‌های دوگانه باشد. بلکه باید از آنها به نفع خود و برای پیش‌بینی عملکرد رقیب هستفاده کند. شرکت می‌تواند با تولید محصولات جدید، کانال‌های توزیع، خدمات مشتری و فرایندهای کاهش قیمت، سهم بازار را حفظ کند و از تسلیم آن به رقیب جلوگیری نماید.



غنی‌سازی بازار

اینجا درست همانجایی هست که شرکت‌های پیشتاز در بازار، خلاءهای موجود را پر می‌کنند تا رقبا نتوانند از آنها به نفع خود بهره‌برداری کنند. این ماهیت هستراتژی‌ چند برندی هست که شرکتی چون پروکتر اند گمبل (Procter & Gamble) از آن بهره‌ می‌برد. این شرکت، برندهای متعددی در زمینه‌های مختلف دارد به‌نحوی که پاسخگوی بسیاری از نیازهای بازار هست.

هستراتژی مقابله

این روش، از سایر روش‌ها جذابیت کمتری دارد. در این روش، شرکتی که سهم بیشتری از بازار را در اختیار دارد برای دفاع از موقعیت خود، راهکارهای مختلفی را به کار می‌گیرد، از جمله کاهش قیمت‌ها تا جنگ‌های تبلیغاتی که رقیب جدید را سر جای خود بنشاند. برخی از این راهکارها ممکن هست در دسته‌ی آزار و اذیت قرار بگیرند. مثلا فرض کنید شرکت بزرگ‌تر، تأمین‌کنندگان و دلالان را وادار می‌کند تا رقیبان جدید بازار را نادیده بگیرند. روش مقابله، گاهی اوقات جواب می‌دهد اما ریسک فراوانی دارد و نسبت به فرایندهای خلاقانه، مشارکت کمتری در رفاه و امنیت اجتماعی دارد.

۳. تقلیل سهم بازار

افزایش سهم بازار - تقلیل سهم بازار

بسیاری از شرکت‌ها بعد از بررسی ریسک‌ها و سودآوری سهم بازار فعلی خود، اغلب به این نتیجه می‌رسند که بیش‌ از حد معمول، خود را وارد بازار کرده‌اند. این سهم زیاد از بازار، شرکت را در موقعیت حساس و پرفشاری قرار می‌دهد که نیازمند دقت و تلاش فراوان هست. علاوه‌بر این، سهم بیشتر از بازار، شامل مشتریان حاشیه‌ای بیشتر هست. همین عوامل باعث می‌شوند تا شرکت، تصمیم به کاهش حضور خود در بازار بگیرد.

کاهش سهم بازار، تلاش برای کاهش دائمی یا موقتی سطح تقاضای مشتری هست. این روش ممکن هست در تمام بازار یا بخشی از آن موردهستفاده قرار بگیرد تا جریان عادی حرکات بازاریابی را معکوس کند. به عنوان مثال کاهش تبلیغات، افزایش قیمت‌ها، قطع کردن سرویس‌ها و خدمات خاص و مواردی از این دست، برای کاهش سهم بازار انجام می‌شود. گاهی این مورد ممکن هست در مقیاس بسیاری بزرگ‌تری صورت بگیرد مثلا کاهش یا حذف بعضی از امکانات ویژه‌ی محصولات یا کاهش کیفیت آنها. در دوران کمبود طولانی‌مدت، گاهی این اقدامات ضروری می‌شوند.

بسیاری از شرکت‌هایی که سهم عمده‌ای در بازار دارند، با هستفاده از روش‌های مختلف، حضور خود را در بازار کاهش داده‌اند و به سطحی رسانده‌اند که کمتر از قبل، دارای ریسک و خطر هست. مثلا شرکت P&G، سهم خود از بازار شامپو را در طی سالیان اخیر از ۵۰ درصد به ۲۰ درصد رسانده هست. این کار موجب شگفتی بسیاری از رقبا شده هست. در این دوران، شرکت P&G، اصلاح برندهای قدیمی خود مثل هد اند شولدرز (Head & Shoulders) و Prell را به تأخیر انداخت و تلاش کرد تا فقط یک برند جدید را معرفی کند. برندی که دو بار از مرحله‌ی بازار تست خارج شده بود و هرگز برای به دست آوردن سهم بازار و تبلیغ و بازاریابی تلاش نکرده بود. پاسخ منفعل این شرکت به کاهش سهم بازار، کاملا برنامه‌ریزی شده هست و برای اجتناب از سختی‌ها و دشواری‌های رقابت با برخی از برندها، صورت گرفته هست.

در دنیا، شرکت‌های بسیار بزرگی از این هستراتژی هستفاده کرده‌اند و از این عملکرد نتیجه‌ی مثبتی گرفته‌اند.

۴. کاهش ریسک

افزایش سهم بازار - کاهش ریسک

شرکت‌هایی که به این نتیجه می‌رسند که سهم آنها از بازار در مرحله‌ی خطرناکی قرار دارد، ممکن هست که به جای کاهش سهم خود از بازار، هستراتژی‌های دیگری را برای کاهش خطر اتخاذ کنند. سهم بازار مطلوب، متأثر از هر دو عامل هست؛ هم ریسک و هم سودآوری. هر موفقیتی که شرکت در زمینه‌ی کاهش ریسک مربوط به سهمی بالا به دست می‌آورد، درست مشابه بهینه‌سازی سهم هست.

شرکت‌ها می‌توانند از روش‌های کاهش ریسک که در ادامه عنوان می‌کنیم، هستفاده کنند تا ناامنی‌های موجود را که سهم‌شان را از بازار تهدید می‌کند، کمتر کنند.



روابط عمومی

بسیاری از شرکت‌های بزرگ، مبالغ هنگفتی را برای راه‌اندازی بخش روابط عمومی و تبلیغ برای بهبود خدمات برند خود هزینه می‌کنند و این روش، روزبه‌روز بیشتر رواج پیدا می‌کند. این شرکت‌ها امیدوارند که روابط عمومی بتواند تلاش‌های رقیبان وگروه‌های مختلف را برای ایجاد مشکل در یک برند، خنثی کند.

برخی از شرکت‌ها از تبلیغات و روابط عمومی برای آگاه کردن دیگران نسبت به موقعیت خود در برخی از مسائلِ بحث‌برانگیز هستفاده می‌کنند.

آرامش در رقابت

شرکتی که سهم بالایی در بازار دارد، ممکن هست با ایجاد روابط بهتر و صمیمانه‌تر با رقبا، خطرات تهدیدکننده‌ی سهم خود را کاهش دهد. روش‌های مختلفی برای انجام این کار وجود دارد. شرکت‌ها ممکن هست از طریق پیدا کردن تأمین‌کننده‌ی مواد خام یا فروش کلی این مواد اولیه، به شرکت‌های دیگر کمک کنند. یا ممکن هست که برای تبلیغاتی هزینه کنند که نه تنها برای کسب‌وکار خودشان بلکه برای تمام صنعتی که در آن فعالیت می‌کنند سودمند باشد. این شرکت‌ها ممکن هست تصویر‌العمل شدید را نسبت به تغییر هستراتژی رقبای خود، متوقف کنند یا حتی تولید خود را به تأخیر بیندازند.

تقریبا در هر زمینه‌ای، چنین رقبایی وجود دارند. مثلا شرکت‌های فورد و جنرال موتورز به این نتیجه رسیده‌اند که بهتر هست روابط دوستانه‌ی خود را با شرکت‌هایی مثل آمریکن موتورز و کرایسلر حفظ کنند. این روابط دوستانه به نفع هر دو طرف خواهد بود. رقابت آرام، به رقبای کوچک‌تر و ضعیف‌تر این امکان را می‌دهد که در بازار سهمی داشته باشند و با ارائه‌ی محصولات جدید و متنوع و خدمات عالی به مشتری، موجب رونق صنعت و کسب‌وکار شوند و به مشتریان، فرصت و حق انتخاب بیشتری بدهند.



ایجاد تنوع

ورود موفق به بازارهایی که با بازار کلیدی تفاوت دارند، به جریان ثابتی از سود منجر می‌شود که ادامه‌دار هست. علاوه‌بر این، ترس از رقابت در بازاری پابرجا، شرکت‌ها را وادار می‌کند تا در محصولات و خدمات خود تنوع ایجاد کنند. مثلا ژیلت یکی از بهترین نمونه‌هایی هست که از این روش هستفاده کرده هست. این شرکت با وجود داشتن سهم بالایی از بازار، تنوع محصولات خود را به‌طور گسترده‌ای افزایش داده‌ هست؛ از محصولات مرتبط با اصلاح گرفته تا خودکار، دئودورانت، شامپو و سایر محصولات متنوع.

تنوع هستراتژی‌های به کاررفته توسط شرکت‌هایی با سهم بازار بیشتر، منافع اجتماعی مثبتی به‌دنبال دارد. ورود این شرکت‌ها به صنایع جدید، رقابت سالمی ایجاد می‌کند که موجب ارتقاء کلی صنعت می‌شود.

پاسخگویی اجتماعی

پاسخگویی به نیازهای اجتماع یکی از سازنده‌ترین روش‌ها برای کاهش ریسک بازار در شرکتی با سهم بازار عمده هست. بسیاری از شرکت‌ها توانسته‌اند از طریق تلاش‌های مداوم در جهت پاسخگویی به نیازهای جامعه، اطمینان مشتریان را جلب کنند. اطمینان مشتری، نتیجه‌ی کمپین‌های پایدار و هوشمندانه‌ی روابط عمومی نیست، بلکه از رضایت مشتری و عموم مردم در جریان تعامل با شرکت، به دست می‌آید.

سخن نهایی

افزایش سهم بازار، نوعی هستراتژی تهاجمی هست که شرکت‌ها برای تقویت حضور خود در صنعت، از آن هستفاده می‌کنند. تأمین کردن مشتریان بیشتر، منجر به درآمد بیشتر برای شرکت می‌شود و به همین ترتیب، درآمد سایر رقبا را کاهش می‌دهد. افزیش سهم بازار، کاری بسیار چالش‌برانگیز هست، اما شرکت‌ها باید برای آن برنامه‌های ویژه‌ای داشته باشند.

از آنجا که شرکت‌های کوچک منابع محدودی دارند، می‌توانند از هستراتژی‌های ایجاد سهم بازار مثل تقویت جایگاه فعلی خود یا حفظ حاشیه‌ی رقابت هستفاده کنند. همچنین می‌توانند برای جلب و حفظ مشتریان وفادار تلاش کنند. اما پیش از هر چیز، شرکت در ابتدا باید بتواند به جایگاه قابل‌قبولی برسد و بعد از آن برای افزایش سهم بازار یا حفظ آن، تصمیمات لازم را اتخاذ کند.

برگرفته از: educba

admin بدون نظر ادامه مطلب