هر قصه ای می تواند درست از کف خیابان سر بلند کند! خیابان هایی که سال های رفته را دیده اند،آمد و شد فصل ها را به مشاهده نشسته اند و زورشان هیچ گاه به تغییر آدم ها نرسیده.. خانواده ها کودک و نوجوانی سالم پرورش داده اند و با دادنش به فضایی بیرون از خانه، جوانی یاغی شده و دور از آداب تحویل گرفته اند.. ارزش ها مبدل شده اند به ضد ارزش ها و تربیت های درون خانگی، راه به جایی نبرده است.. چه کسی مقصر است؟

او آمد. با بوسه‌ ای که از این جهان نبود و نگاهی که سرنوشت را به آتش کشید. در میان دالان‌ های تاریک توطئه و سکوت، فقط یک چیز نجاتشان داد"عشق" عشقی که می‌ سوخت، اما خاموش نمی‌ شد. اگر دلت می‌ خواهد در دل یک داستان نفسگیر، میان صدای نفس‌ ها، بوسه‌ ها، خیانت‌ ها و نجات‌ ها غرق شوی ،همراه شو با بوسه‌ ی پریزاد ، بخوان، حس کن، عاشق شو.

نجلا دختر ۱۲ ساله ایه که نشون کرده ی یانای پسری از تبار قشقایی ها میشه اما تو یه حادثه یانای تصادف می‌کنه و طبق رسم و رسوم نجلا رو به عقد  پسر دوم خونواده درمیارن. دمیر که دل خوشی از نجلا نداره سالها از نجلا و خونواده اش دور میشه و به تهران می‌ره و نجلا رو بین مشکلات و سختی ها رها میکنه حالا که نجلا ۲۰ سالش شده پدر دمیر ازش میخواد به خونه برگرده اما دمیر نقشه ی دیگه ای میچینه تا از شر زنی که ازش متنفره خلاص بشه.

در گیر و دار های ریسمانِ سرنوشت، گره ای کور به نخِ سرونوشت دختری افتاد و گولِ گودالی عمیق را خورد… گودالی که همانند باتلاق، شب به شب او را بیشتر در خود می‌کشید و چاره اش دود کردن شب ها بود…دودی که در مِه شب غرق شده و گرهِ سرنوشت، از تاریکی بحره برد و نخ های دیگری را بهم گره زد…نخ های که یکی از جنس باروت و دیگری جرقه بود. جرقه ای که خود به باروت آتش انداخته نمی‌دانست به زودی با گره‌ی سرنوشت تلاقی خواهد کرد..

باران، بی‌هشدار و بی‌اجازه، باز شروع شده بود. ریزشش، مثل دلتنگی بود. بی‌صدا، بی‌اذن، از آسمان خسته‌ی تهران روی شیشه‌های مه‌گرفته می نشست و آهسته می چکید. خیابان خلوت نبود، ولی انگار همه‌چیز آهسته‌تر شده بود. بوق گاه‌به‌گاه یک موتورسوار،  بوق ماشین ها ،همه بخشی از همان روز بارانی بودند. جاوید، پشت فرمان سانتافه‌ی مشکی‌اش، نزدیک خانه‌ی پریزاد، نشسته بود و رو‌به‌رو را تماشا می‌کرد. از اداره تا کتابخانه و از آن‌جا تا خانه، پریزاد را تعقیب کرده بود. نه برای شک، نه از روی عادت کنترلی، فقط، چون از او خوشش آمده بود. و از او فقط سکوت شنیده بود و این سکوت، بوی فاصله می‌داد. قلبش این را نمی خواست. برای خودش هم عجیب بود ، از روزی که چشمش به پریزاد افتاده بود ، حس میکرد او را می شناسد ، حس میکرد او یه تکه از قلبش بوده است ، که سال ها آن را گم کرده بوده. "و به راستی حسش درست بود ..." انگشت شستش روی لبه‌ی گوشی مکث کرده بود.

لب‌هایت طعم سیب زندگی دارند؛ نه از جنس وسوسه، که از جنس امید. و من، با دلی روشن، در کنار تو نفس می‌کشم.

«نسیم» مربی مهدکودکی است که به‌طور اختصاصی پرستاری دو کودک پنج‌ساله را بر عهده می‌گیرد. او وارد خانه‌ای می‌شود که گذشته‌ای پر از زخم دارد؛ مادری که رفته، پدری تنها، و دو پسر دوقلوی هجده‌ساله. یکی از دوقلوها با وجود فاصله‌ی سنی، دل به نسیم می‌بازد و از سوی دیگر، پدر خانواده نیز به او علاقه‌مند می‌شود. بازگشت ناگهانی مادر، همه چیز را پیچیده‌تر می‌کند…

«نارینه» داستانی است از جدال میان غرور و عشق. دختری تنها که در عمارت خانواده‌ی ناتنی‌اش جایی ندارد، با آدلان، مردی مغرور و ثروتمند، درگیر می‌شود. او برای فرار از این فشارها به پرورش ماهی روی می‌آورد، اما باز هم رد پای آدلان در زندگی‌اش پررنگ می‌شود… و کم‌کم حقیقتی تازه آشکار می‌گردد.

حسنا، با قلبی سرشار از مهر، گذشته‌ای دارد که رازهایش هنوز فاش نشده‌اند. با آشکار شدن آن راز، زندگی‌اش به خانواده‌ای پرچالش گره می‌خورد؛ جایی که حامی حکمت، مردی عبوس و زخمی از گذشته، در مسیر او قرار می‌گیرد.

گوهری بیاب که نور چشم‌هایت شود؛ شاید شیرینی‌اش مرهمی باشد بر باران‌های دل. از دام هوس بگریز، که خیانت راهی به خرد ندارد. جوشان شده‌ای، آواز بلبل سر داده‌ای، اما طعم داغ لعلِ هوس حرمت‌ها را می‌شکند. بازگرد، در توبه را گشوده‌ام.