افروز راهی را طی می‌کند که نه مقصدش را می‌داند و نه آن را می‌خواهد. هر گامش زیر بار اجبار و بی‌میلی‌ست، اما ایستادن را نیز نیاموخته‌است.

هنوز باورم نمی‌شه که اون شب، لحظه‌ای کوتاه، نقطه‌ی شروع مسیری بود که منو به جولین رسوند. مردی با حضوری خاص، که مهربونی‌هاش دل رو می‌لرزونه و سکوت‌هاش پر از حرف‌ه.

طلوعی که در باران می‌گرید، غروبی که اشک می‌ریزد، سرنوشتی که در زنجیرهای جبر گرفتار آمده… دختری در میان تاریکی‌ها به دنبال روزنه‌ای از نور، امید را همچون پرنده‌ای زخمی در آغوش می‌گیرد، اما آیا رهایی در انتظار اوست؟

آخرین مبارزه شانه‌هایش زیر بار خاطرات خم شده‌اند، اما هنوز تمام نشده. در مقابل سیاهی، در برابر فراموشی، او ایستاده است.با شعله‌ای کوچک که روشن می‌شود، نه برای نور، بلکه برای مقابله با حقیقتی که از آن گریخته است.

سایه همیشه از دنیای اطرافش فاصله می‌گرفت—یک دختر بیست‌ساله که ترجیح می‌داد در سکوت زندگی کند و از پیچیدگی‌های روابط دور بماند. اما یک آشنایی تصادفی در تلگرام، همه چیز را تغییر داد. مردی به نام آراز وارد زندگی‌اش شد، و سایه بدون اینکه بداند این رابطه تا کجا پیش خواهد رفت، اعتماد کرد و جلو رفت. اما خیلی زود متوجه شد که برخی مسیرها، برخلاف انتظار، ساده و بی‌دردسر نیستند…